Naše uspomene

Zuko Džumhur

Suada Tozo Waldmann: Sjećanje na Zuka Džumhura

Zuko je bio kritičar, pisac scenarija, karikaturist, mudrac, filozof i vizionar. Duša mu je bilo putovati - vozom, brodom, kocijom, lađom, avionom, na leđima kamile, konja ili na magarcu. Želio je svojim ‘bangavim’ stopama kročiti svugdje po bijelom svijetu. Nikad pak ne hitati, a ni po koju cijenu ne trčati1; izvještavati, raportirati o svemu i svačemu, a najviše o ljepoti, mudrosti, skladu, talentu, umjetnosti, filozofiji, arhitekturi. S vremena na vrijeme gunđati, kritizirati malograđane, ‘tvrdosere’, ‘mekosere’… Mjeriti koracima veličinu trgova, šepuriti se perivojima, zavirivati u bašče, šetati se kroz vrtove, nabrajati do iznemoglosti, upoređivati, seiriti, pjevati, teferičiti

Goli otok

Savo Petrović: Knedla u grlu profesora Pankovića

Upravo ta pjesma ponovo će vratiti Dušana Pankovića na vrijeme boravka na Golom otoku. Profesor se našao u društvu gdje je sjedio i načelnik Službe bezbjednosti u Doboju. Kad su ostali sami, načelnik ga je upitao zar se baš i ''Rjabinjuška'' morala naći u tom muzičkom komadu, primili smo to k znanju, a sve je dojavila jedna tvoja kolegica iz škole. Panković se zatresao od straha, u sekundama su mu kroz glavu ponovo prolazile slike s Golog otoka, bilo mu je neprijatno, progutao je ''knedlu u grlu''. Sve mu je to pokvarilo radost zbog uspjeha i dobrog prijema đačke operete koja je poslije Doboja s uspjehom prikazana i u Derventi. ''Ne raduj se previše ni radosti jer i ona može biti povod za strah, za melanholiju i za neku opipljiviju sankciju po krivičnom zakoniku'', napisao je Panković u svojim memoarima

Dva oka u glavi

Rijeka Crnojevića

Srbija se nikad nije pomirila sa "gubitkom" Crne Gore

Crna Gora je svoju odanost Srbiji u istoriji skupo plaćala: učestvovala je u istorijskim zbivanjima na čiji tok nije mogla da utiče, ali je snosila negativne konsekvence. Iz tog podređenog položaja Crna Gora se, ne bez rizika, izvukla tokom poslednje dve decenije

Beckov 01 S

Milivoj Bešlin: Srpstvo ogrezlo u laži

I Rusija i Srbija, tj. režimi u Kremlju i Beogradu, idu ka tome da odnose dveju zemalja u savremenosti svedu na rang iz 1838. godine. Ideal (pro)ruske gubernije – poluzavisna balkanska državica koja se u svemu drži uz skute velikog ruskog brata. Da nije tako, neko bi se u Srbiji dosetio da je ove godine i sedamdeseta godišnjica jednog mnogo važnijeg događaja koji se, takođe, tiče odnosa Beograda i Moskve. Godišnjica Rezolucije Informbiroa i raskola Jugoslavije i Staljina, retka je godina u našoj prošlosti koja je imala planetarni i svetskoistorijski značaj

Fotogalerije: Specijalno za XXZ

Bed 01 S

Cristina Coral : Gospođo, ja sam sama

Kada su u pitanju fotografije samouke italijanske umetnice Cristine Coral, akcenat je uglavnom je na mehanizmima koji konstruišu odsutnost današnjeg čoveka i posledicama koje ti mehanizmi donose. Usamljenost, dekonstrukcija vremena, kreiranje života putem medijsko-tehnoloških oruđa, stvaraju jedan život koji je sklon zaboravljanju osnovnih emocija. Kroz svoje fotografije, fotografkinja kao da tvrdi da se emocije najlakše zaboravljaju u samoći, te svoje subjekte izoluje, i postavlja ih tako da su nam uglavnom okrenuti leđima. Coral je pristala da sa čitaocima XXZ magazina podeli deo svojih fotografija, te im dopusti na sa promišljanjem nastave tamo gde je ona stala.

Reinde 01 S

Tosca Joséphine Weinfeld: Sneg je bio hladan

Tu negde, oko sredine januara, na pola prolećne zime, prinuđeni smo da uvezemo nekoliko zimskih fotografija iz prijateljske Norveške. Primorani da potražimo zimske prizore van rodne grude, koja više ne liči ni na zimu, ni na proleće, pronašli smo fotografkinju Toscu Joséphine Weinfeld, koja nam je rado izašla u susret, te nam pozajmila komadić svoje zimske idile. Prizori potiču iz grada Tromsø, koji iz milošte zovu i "Pariz severa", čiji vazduh, te pejzaži, kako kažu, nude preporod za sva čula. Grad ima oko 70 hiljada stanovnika, te se nalazi visoko iznad polarnog kruga, tamo gde se završava nepregledna pustoš Laponije i počinju planine i fjordovi. Najpoznatija turistička atrakcija grada je Arktička katedrala ili Tromsdalenska crkva, koju zovu i Norveška opera, a zbog sličnosti sa čuvenom građevinom u Sidneju. Tosca Joséphine Weinfeld je rođena 1990. godine u Briselu, a živi i radi u Varšavi, gde je završila istoriju umetnosti. Njena strast prema putovanjima vidi se i na njenim fotografijama, u kojima kombinuje bogate pejzaže sa osećajem intimnosti, te bliskosti, pa tako posmatrača uvodi u dimenziju u kojoj se irvasi ne boje ljudi.

Presude, izvršitelji, duševne boli, hajka

Lukovic 01 B

Ispovest osuđenika: Kako ubiti Petra Lukovića

Ne mogu više da polemišem s fantomima Pravosuđa i duševnim bolovima nebrojenih tužilaca. Sebi sam već naneo dovoljno štete; razboleo se, nisam radio mesecima, imao čak i hiruršku operaciju, ako već moram da pominjem bolove; razumećete moju nervozu svaki put kad pročitam sintagmu „slobodni mediji“, jer ovo što se dogodilo meni i e-novinama nije predmet diskusije, protesta ili uznemiravanja javnosti. O slučaju „Luković“ ne pišu ni UNS ni NUNS, ni vlast, ni opozicija. O meni brinu samo Sudovi i njihovi izvršioci: Viši sud, Niži sud, Apelacioni sud, fali samo Vrhovni sud

Redak 09 S

Petar Luković, žrtva kafkijanskog obračuna

Petru bi trebalo da je čast ko ga je sve tužio za „duševnu bol“, uvrede i slične trakalice, da ga to nije potpuno obogaljilo finansijski i dovelo na prosjački štap. Kao da nije dovoljno što su razni strvoderi i moralne nakaze oćerali e-novine u stečaj, rješeni su da i samog Petra oćeraju u stečaj, ako ne i u likvidaciju