Sjećanje Petra Lukovića: 20 godina od beogradskog koncerta Indexa
Indee 01 S

Centar Sava, Beograd, april 1998: Vladimir Savčić Čobi, Davorin Popović, Kornelije Kovač

Photo: Arhiva/glas.ba

Bacila je sve niz rijeku

Činjenicu da su Indexi tri puta rasprodali veliku dvoranu Centra Sava najlakše je objasniti nostalgijom ili prirodnom željom da se nakon krvavog rata u Bosni i Hercegovini (rata u kojem, podsjećam, Srbija po sopstvenim riječima Slobodana Miloševića nije učestvovala) vide i čuju takve sarajevske veličine kao što su Pimpek & Comp.

Kao što obično biva u ovoj i ovakvoj državi, organizacije koncerta i promocije uopšte prihvatili su se tipovi iz diskografske kuće Komuna, u kojoj glavnu riječ vode direktor Milorad Vučelić (nekadašnji generalni direktor Radio televizije Srbija, i ex-potpredsjednik Socijalističke partije Srbije) i njegov producent Maksa Ćatović (poznat po svom radu sa Čolićem i Bregovićem). U okviru ove kuće, red je da pomenem, svoje ploče objavljuju Goran Bregović i Zabranjeno pušenje Neleta Karajlića; Komuna je kao producent učestvovala u finansiranju prethodnog filma Emira Kusturice Underground i novog Bijela mačka, crni mačor.

Kad čovjek sve to zna, a kad je upoznat s perverznom političkom potrebom bivših ratnih huškača da preko noći zaborave šta su do juče radili, razumljivo je da su u prvim redovima Centra Sava pored Vučelića sjedili, recimo, Gorica Gajević (gen. sekretar SPS-a), Dušan Matković (još jedan od lokalnih SPS moćnika) ili Željko Mitrović, vlasnik TV stanice Pink, inače jedan od JUL kadrova drugarice Mire Marković.

I da su htjeli, Indexi nisu mogli da zabrane da gore pomenuti likovi dođu na njihov koncert: ali, makar su mogli da izbjegnu da ih u ime Beograda(!) pozdravi Dušan Prelević, pjevač i publicista, koji u vrijeme ratnih strahota nije bio imun na nacionalistički virus. Mnogi pamte šta je Prelević pisao i mnogima nije bilo milo da ga vide kao najavljivača Indexa, bez obzira na lična prijateljstva i dejtonski mir.

Ipak, ono što jeste najvažnije je činjenica da je te prve večeri u Centru Sava bar šezdeset odsto publike bilo iz redova onih koji su od samog početka rata znali šta se, zaista, dešava u Bosni: vidio sam Miru Miočinović, Hatidžu Krnjević, Lulu Mikielj... stotine ljudi koji neformalno predstavljaju BH lobi u Beogradu i koji su istinski bili srećni zbog dolaska Indexa.

Koncert je, inače, bio odličan: sjajan zvuk, perfektna svirka, diskretno komuniciranje s posjetiocima, sve je bilo kako se poželjeti može.

Okružen prijateljima: Davorin Popović u Centru Sava 1998. godineNažalost, bezobzirnost i bestidnost onih koji su Indexima onemogućili da Beograd vide posljednjih šest godina, a koji sad nisu propustili njihov koncert, praveći se blesavi, kao da rata nije bilo i kao da su oni uvijek bili za mir... ostavilo je sjenku gađenja, ne na koncert, nego na Veliku Zloupotrebu od koje u Srbiji ne možemo da pobjegnemo i koja svaku normalnu stvar (pa makar to bila i muzika) pretvara u instrument vlasti i režima...

Da ne budem shvaćen pogrešno: bilo je potresno vidjeti Indexe u Beogradu. Ko je to osjetio, razumjeće o čemu se radi...

* Tekst objavljen u nedeljniku “Naši dani” 11. maja 1998. godine objavljujemo zahvaljujući nesebičnosti Josipa Dujmovića, glavnog urednika Glas.ba, te kolegijalne pomoći Saše Rukavine, današnjeg glavnog urednika nedeljnika Dani – koji su pomogli da se ovaj tekst i fotografije nađu posle 20 godina

Oceni 5