Njegova poezija deluje lično
Aggj 03 S

Photo: tumblr.com

Istraživaću zakon sopstvenog glasa

Fransis Rasel „Frenk“ O’Hara (1926-1966) bio je američki pesnik i kritičar. Radeći kao kustos Muzeja moderne umetnosti u Njujorku ostvario je značajno prisustvo na njujorškoj umetničkoj sceni. Njegova poezija deluje lično, ali je prevashodno urbana, ironična, ponekad komična, sadržavajući slike i asocijacije koje su u velikoj meri bile strane tadašnjoj akademskoj poeziji. Ove asocijacije su prodrazumevale popularnu, pre svega vizuelnu umetnost, njujoršku svakodnevicu i neposredni život uopšte. Za života objavio je sledeće zbirke pesama: “A City Winter and Other Poems” (1951), “Oranges: 12 pastorals” (1953), “Meditations in an Emergency” (1957), “Second Avenue” (1960), Odes (1960), “Lunch Poems” (1964), “Love Poems (Tentative Title)” (1965).

Homoseksualnost

Skidamo li, dakle, maske i zatvaramo li
usta? kao da smo probodeni pogledom!

Pesma ostarele krave ne sadrži više osude
od isparenja koja se uzdižu sa duše bolesnika;

zato navlačim senke oko sebe poput oblaka
i naprežem oči kao da je najveličanstveniji trenutak

dugačke opere, a onda polazimo!
bez zabrane i bez nade da će naša nežna stopala

ikada ponovo dodirnuti zemlju, a kamoli “uskoro”.
Istraživaću zakon sopstvenog glasa.

Započinjem poput leda, sa prstom na uvetu, uvetom
na srcu, tim ponosnim mešancem između kanti za đubre

na kiši. Lepo je diviti se samom sebi
sa potpunom iskrenošču, sabirati zasluge svakog

klozeta. 14. ulica je pijana i lakoverna,
53. pokušava da drhti ali je takođe premorena. Dobri

vole park a nesposobni željezničku stanicu
a ima i božanstvenih koji se vuku

kroz sve dužu senku abisinijske glave
u prašini, prateći svoje duge i elegantne štikle od vrelog vazduha

vičući kako bi zbunili hrabre: “Letnji je dan,
i želim da budem željen više od bilo čega na svetu.”

Preveo sa engleskog Stevan Bradić

Homosexuality
      
So we are taking off our masks, are we, and keeping
our mouths shut? as if we'd been pierced by a glance!

The song of an old cow is not more full of judgment
than the vapors which escape one's soul when one is sick;

so I pull the shadows around me like a puff
and crinkle my eyes as if at the most exquisite moment

of a very long opera, and then we are off!
without reproach and without hope that our delicate feet

will touch the earth again, let alone "very soon."
It is the law of my own voice I shall investigate.

I start like ice, my finger to my ear, my ear
to my heart, that proud cur at the garbage can

in the rain. It's wonderful to admire oneself
with complete candor, tallying up the merits of each

of the latrines. 14th Street is drunken and credulous,
53 rd tries to tremble but is too at rest. The good

love a park and the inept a railway station,
and there are the divine ones who drag themselves up

and down the lengthening shadow of an Abyssinian head
in the dust, trailing their long elegant heels of hot air

crying to confuse the brave "It's a summer day,
and I want to be wanted more than anything else in the world."

Oceni 5