Fotogalerija

Muzički album: Festival Opatija 1965.

Dani kad su drugovi bili gospoda

Festival mimoze u Beogradu

Flower Power

Usred beogradske Knez Mihailove iznenada su se pojavile mažoretkinje, svirači i igrači iz Herceg Novog, sve u čast legendarno žute mimoze. Slučaj je hteo da se na licu mesta zatekao naš Braca Stefanović koji je hladnokrvno sve zabeležio kamerom; bolje mažoretkinje, odahnusmo, nego samostalni umetnici koji po celi dan ubijaju amaterskom pesmom i gitarom...

Braca Stefanović: Summer In Montenegro

More, pesak, kamen

Opskurna činjenica da deo bolesnih Srba čak i danas ne priznaje referendum o nezavisnosti Crne Gore iz 2006. godine, ne poništava činjenicu da je upravo Montenegro jedna od najpopularnijih turističkih destinacija upravo iz – Srbije. Zna se i zašto: ono što lepotom nudi Crna Gora, malo ko ima. Ko ne veruje ili neće da veruje, neka pažljivo pogleda slike našeg foto-urednika Brace Stefanovića; kako odoleti moru, pesku, kamenu, prirodi, hrani? Ne vredi se braniti, Crna Gora jeste neodoljiva.

Frank Herfort: Arhitektura nakon SSSR

Zastrašujuće pompezno

Lutajući prostorima nekadašnjeg Sovjetskog Saveza, nemački fotograf Frank Herfort, stalni saradnik XXZ magazina, napravio je serijal pod nazivom „Imperial Pomp Of The East“, u kojem se nalaze fotografije iz Rusije, Kazahstana, Turkmenistana, Čečenije... Postsocijalistička potreba da se napravi nešto pompezno, tobož veličanstveno, što luđe i što dramatičnije, negde na granicama ružnih science-fiction maštarija – ostvarila se u novosagrađenim objektima širom umrlog SSSR. Budućnost užasa je već stigla.

Izložba Srđana Veljovića

Devedesete godine pod Miloševićem

Autor izložbe o devedesetim godinama, fotograf Srđan Veljović (s kojim smo uradili interview), u katalogu piše: „ Serija fotografija „Devedesete“ pokriva period od 1987. do 2000. godine, tačnije, vreme vladavine Slobodana Miloševića. Sve to vreme sam fotografisao, prilično učestalo. Posmatrajući ih iz perspektive 2017. godine, čini mi se da te fotografije spram tadašnje stvarnosti imaju manje dokumentaran, svedočeći odnos. Njima se više dokumentuje želja i napor za uspostavljanjem prostora normalnosti i slobode. To se moglo postići samo malim aktima subverzije, simboličkim činovima koji imaju sporedni, poprečni položaj spram prećutanog, nikad ispričanog narativa 1990-tih“. +++ The series of photographs The 90's covers the period from 1987. to 2000. i.e., the period of the rule of Slobodan Milošević. All the time I took photographs quite frequently. Looking at them from perspective of 2017, it seems to me that these document photograph and testify about the reality of thet period less then about the desire and effort to establish a space of normality and freedom. This could be achieved only through small acts of subversuion, small acts that have a secondary, transverse position against the whithheld, never told narrative of The 90s.

Karaševo, nepoznata Rumunija

Pet hiljada tajanstvenih ljudi

Fotografije Marije Đoković povod su za malu priču etnologa Dalibora Mergela o uglavnom nepoznatim naseljenicima Karaševa. “Karaševci ili Krašovani zajednički je naziv za stanovništvo slovenskog porekla koje nastanjuje sela u okolini Karaševa na jugozapadu Rumunije u okrugu Karaš-Severin. Karaševci, kojih ima oko pet hiljada, pored Opštine Karaševo kojoj pored istoimenog mesta pripadaju naselja Jabalče i Nermiđ, žive i u obližnjoj Opštini Lupak i naseljima Klokotič, Lupak, Vodnik i Ravnik. Dominantna religija Karaševaca je katoličanstvo, a govore torlačkim narečjem. Pitanja porekla i govora ovog stanovništva izazivaju veliki interes istraživača iz oblasti društveno-humanističkih nauka. Karaševci se danas uglavnom deklarišu kao Hrvati, mada je njihov odnos prema etničkoj i nacionalnoj identifikaciji krajnje ambivalentan. Imajući u vidu da je prema pojedinim istorijskim podacima doseljavanje u karaševski kraj počelo još u 14. veku, pre stvaranja savremenih nacija, te da su talasi naseljenika pristizali u različitim razdobljima iz raznih krajeva, nepouzdano je i neozbiljno davati definitivni sud o njihovom etničkom poreklu. Karaševci su se ranije najviše bavili stočarstvom, i to uglavnom ovčarstvom, zatim voćarstvom i različitim vrstama zanata. Zaposlenje su neki od njih nalazili u okolnim rudnicima, a posle Drugog svetskog rata počeli su da rade i u fabrikama i železarama u obližnjoj Rešici. Devedesetih su mnogi bili na privremenom radu u Hrvatskoj, dok je danas veliki broj Karaševaca u Nemačkoj i Austriji gde zarađuju za život. Mladih je tako sve manje, brojna domaćinstva su jednočlana ili staračka, a porodice se na okupu u svom zavičaju mogu naći samo tokom godišnjih odmora, raspusta ili velikih praznika”.

Matija Koković: Svedok istorije

Godine s Titom

Jedan od najpoznatijih i najboljih fotoreportera pokojne SFRJ, Matija Koković, iz svoje prebogate arhive iskopao je za XXZ magazin seriju fotografija na kojima je glavni junak, naravno, Josip Broz Tito. Vidimo Predsednika sa svetskim liderima; vidimo ga na Kosovu; vidimo ga usred Beograda; vidimo ga sa suprugom Jovankom. Kao nekad: Tito svuda oko nas.

Armand Habazaj: Tirana, običan dan

Naši prijatelji su naše bogatstvo

Jutro u jednom parku u Tirani liči na sva jutra po parkovima Balkana; ljudi pokušavaju da nađu ono malo smirenja, da sednu, potrče, neki uporniji nešto vežbaju, sve u trenucima kad valja uhvatiti snagu da se izdrži tzv. život. I lepo je što zahvaljujući Armandu Habazaju, našem photo-editoru iz drage nam Albanije možemo da vidimo da svi slično ili istovetno živimo. Naši susedi su naše bogatstvo.

Lenka Sam: Bosanske magle

Crno-bijeli Bihać

Nije država svetinja, makar se Bosnom zvala ta koja je sakralna i jedina; ljudi su ti koji državi daju smisao. Tako nam je od Lenke Sam stigao Bihać u crno-bijelom paketu ljepote, očaja, depresije, nade i vjere u sutra; dođe ti da se rasplačeš i nasmeješ i poletiš u Bihać u kojem nikad nisi bio, ali gledajući ovaj dunjaluk od slika, kao da si tamo rođen, sve znaš, sve ti je poznato i drago.

Plutanje oko grada

Beograd na svojim rekama

Dok bude vode, biće i Beograda na vodi; koliko god se to ne dopadalo onima koji neće ni vodu, ni Beograd. Tko u to ne veruje neka pogleda ovaj photo-hommage beogradskim vodama na Savi i Dunavu, šetalištima, splavovima i kupalištima, uz marine i mostove. Naš photo-velemajstor Braca Stefanović nije gubio vreme; pedeset fotografija Beograda s vodom, Vodom u Beogradu, Beograda na vodi – svedočanstvo je grada koji se spustio na svoje reke, posle decenija zaborava.

Puši se vrela supa

Glad s velikim očima

Istorija pada demona gladi među umetnike je potpuno autentična upravo zbog toga što je iz te gladi postalo nešto više od smrti. Besmislenost se potpuno pokazuje samo tamo gde nevolja nema drugu svrhu osim sebe, gde okrutnost postoji radi okrutnosti, poniženje radi poniženja. Tek se u životnom porazu javlja premoć koju nismo kadri da svedemo na bilo šta sem na umetnost.

Umetnost ukazanja po zidovima

Trump was here

Kao retko koji ludak u novijoj političkoj istoriji, Donald J. Trump postao je ne samo najpoznatiji čovek planete, već i pohotna inspiracija za svaku vrstu umetnosti; gotovo preko noći, širom sveta, osvanuli su murali, grafiti, crteži i poruke koje se bave poremećenim fenomenom „Trump“. Američki magazin Web Urbanist prikupio je najzanimljivije radove na temu trampizma, od SAD, preko Engleske, Francuske, Australije do Meksika. Uživajte!

Brzi kopovi Srbije (2)

On radi u rudniku i život mu nije lak

„Rudari“ je serija dokumentarnih fotografija Marije Đoković o muškarcima zaposlenim u rudniku “Rudnik” na planini koja se, gle, zove – Rudnik, kod Gornjeg Milanovca. Poput svojih ženskih koleginica, oni obavljaju poslove u svim prostorima u okviru rudnika, uključujući nimalo lak fizički rad. Rudnik bakra, olova i cinka “Rudnik” od 2004. su u vlasništvu kompanije “Contango” koja je svojim rudarima i rudarkama obezbedila najbolje uslove za rad, o čemu govori činjenica da je rudnik “Rudnik” jedan od najbezbednijih kopova u Evropi…

Brzi kopovi Srbije (1)

Ona radi u rudniku i život joj nije lak

„Rudarke“ je serija dokumentarnih fotografija o ženama zaposlenim u srpskim rudnicima. One rade kao inženjerke, geolozi, nadzornice... Poput svojih muških kolega obavljaju poslove u svim prostorima u okviru rudnika, premda ne učestvuju u teškom fizičkom radu. Fotografije su koncipirane kao njihovi portreti u radnom okruženju, koje je toliko surovo i grubo da je sama pojava žene izrazit kontrast. Fotografije su nastale u Boru, Senjskom Rudniku, Resavici i u rudniku na planini Rudnik kod Gornjeg Milanovca. Inače, serija „Rudarke“ je redakciji National Geographic Srbija nedavno donela nagradu „Best Edit“ kao najbolja reportaža za mesec mart među 40 izdanja Nacionalne Geografije u svetu. *Marija Đoković diplomirala je 2014. godine na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, na odseku za filmsku i televizijsku kameru. Serija fotografija „Rudarke“ je njen master rad na FDU.

Belodlake zime

Pasji život