Mit o neprijatelju: Antisemitizam Dimitrija Ljotića (5)
Tito

Photo: www.reddit.com

Krakov: Srpski narod hoće i mora da živi uprkos krvavog orgijanja švajcarskog Jevrejina Tita

Dana 28. oktobra 1941. otvoren je koncentracioni logor Sta ro sajmište. Do polovine decembra svi Jevreji Beograda, ukoliko nisu izbegli, našli su se u ovom logoru. Komandu logora činili su pripadnici SS-a, obezbeđenje je u početku vršila nemačka vojska, a potom policija poretka. Bio je to jezivi kraj jedne etape u rešavanju jevrejskog pitanja u Beogradu. Do aprila 1942. „poslednjih 5.000 Jevreja je ugušeno gasom u dušegupki“. Od ukupno 16.000 srpskih Jevreja, koliko je procenjivano da ih je bilo pred Drugi svetski rat, stradalo je oko 14.500, a samo posle godinu dana okupacionog terora, prema rečima jednog nemačkog zvaničnika, Srbija je bila „oslobođena od Jevreja“.

Budući da se tokom leta 1941. Srbijom raširio ustanak, okupator je već od septembra počeo da sprovodi mere na osnovu kojih je ubijano sto talaca za jednog ubijenog nemačkog vojnika. Naravno, u skladu sa antisemitskom politikom, najveći broj prvih talaca, koji su streljani, bili su Jevreji. U periodu od septembra do decembra 1941. nemački okupator je počeo masovno da ubija jevrejske žene i decu koji su bili zatočeni u logoru Staro sajmište. Na taj način je uništenje Jevreja u Srbiji zapravo bilo najava „konačnog rešenja“ u Evropi.

Nedićeva vlada se brutalnije odnosila prema Jevrejima od Saveta komesara. Za vreme njene uprave ubijen je neuporedivo veći broj Jevreja . Pošto je u drugoj polovini oktobra 1941. „privedeno kraju zatvaranje muškaraca“ Jevreja i Roma, prišlo se pripremama za „prikupljanje jevrejskih i ciganskih žena i dece u sabirni logor Staro sajmište, koji je trebao da primi oko 16.000 žena i dece, uglavnom iz Beograda, od čega oko 10.000 Jevreja“. Tako je u Srbiji počeo genocid nad Jevrejima, a među njima bilo je i nekoliko stotina Jevreja izbeglica iz Češke, Austrije i Nemačke. Tokom rata uspeli su da se spasu prvenstveno oni koji su se ili prebaci li na teritoriju pod italijanskom okupacijom ili koji su se pri družili pokretu otpora.

Kada je reč o propagandnom delovanju kolaboracionista, treba imati na umu da je Komesarska uprava Milana Aćimovića osim dobijenih zadataka u vezi sa širenjem antikomunističke i antičetničke propagande imala zadatak da antisemitski deluje. Za vreme njenog rada antisemitska propaganda je počela sve više da se širi. Razloga za to ima više. Treba ih tražiti kako u činjenici da je jedan deo članova vlade još pre rata istupao protiv Jevreja optužujući ih za razorni uticaj jevrejskog kapitala, kao i za saradnju sa masonerijom s ciljem uspostavljanja svetske vlade koja bi prethodno razorila nacionalne države, tako i u činjenici da je rukovodstvu Narodnooslobodilačkog pokreta kojim su upravljali jugoslovenski komunisti bilo nekoliko istaknutih Jevreja, a da su okupatorske vlasti, pri tome, kao i drugde u Evropi insistirale na progonu jevrejskog naroda. Tako je predratni antisemitizam u vreme rata pronašao dodatni oslonac koji mu je omogućio da preraste okvire propagande i da postane temelj politike istrebljenja čitavog jevrejskog naroda.

Sredstva javnog informisanja podržavala su ovakvu politiku. O tome svedoči i brojna kolaboracionistička štampa. Međutim, postojale su razlike među listovima kada je reč o agresivnosti antijevrejske propagande. Tako, na primer, dok su dnevni listovi poput Novog vremena i Opštinskih novina tek sporadično puštali antisemitske tekstove, sasvim ideološki po svom sadržaju, a time i antijevrejski bili su listovi Naša borba, Obnova i Srpski narod. Potonja tri lista širila su vulgarnu antisemitsku, antimasonsku i antikomunističku propagandu. Tekstovi su bili pisani u pamfletističkoj estetici koja je kod čitalaca koji su podržavali antisemitske stavove mogla da probudi najodvratnije i najniže strasti. Najvulgarniji članci u kojima su se njihovi autori razračunavali sa Jevrejima izašli su baš na stranicama zboraške Naše Borbe. U nekim brojevima antijevrejski tekstovi su činili gotovo polovinu ukupnog sadržaja lista. Po svom borbenom karakteru, po spiskovima Jevreja, masona i komunista, ali i po pozivima na bespoštedno razračunavanje sa neprijateljem, ovaj list je u raspirivanju mržnje mogao da konkuriše novinama nacističke Nemačke. Na primer, jedna od ideja koja je objavljena u listu bila je da uhvaćene komuniste, Jevreje i Rome „izloži u velikom kavezu koji bi bio postavljen na Terazijama“.

Antisemitskom propagandom okupator i kolaboracionisti su nastojali da opravdaju najteže zločine. U štampi su često objavljivani tekstovi koji su okrivljavali Jevreje za mnoga zla u svetskoj i srpskoj istoriji. Antisemitski smer kolaboracionističke propagande bio je ideološki i društveno dinamičan. On je bio usmeren ka tome da se u srpskom narodu probudi mržnja prema Jevrejima, da se pronađe večiti krivac za sve nevolje i, konačno, da se na taj način u očima naroda vlast opravda za potpuno uništenje jevrejskog naroda u Srbiji.                

Poznati srpski publicisti, poput Stanislava Krakova, uzeli su učešće  u medijskom ispoljavanju antisemitizma. U julu 1941, na Radio Beogradu, on je, zbog potrebe vlasti da počne kampanju na kreiranju mita o Jevrejinu kao neprijatelju srpskog naroda, optuživao Jevreje da su u okviru svoje međunarodne zavere pokrenuli ustanak u Srbiji. Tom prilikom je rekao „govorio sam pre i sada isključivo kao nacionalista... Mislite li da je to borba za oslobođenje?... Da li postoji ijedan ratnik koji u tom jevrejskom i ciganskom prlježu, u sečenju glava ljudima testerom, u kopanju očiju, vidi i najslabiji otsjaj junaštva? Međunarodni zločinci nisu samo poveli srpski narod u smrt. Oni su ga prethodno obeščastili... Srpski narod hoće i mora da živi uprkos krvavog orgijanja švajcarskog Jevrejina Tita koji danas... ’oslobađa’ Srbiju. Time što srpski narod uništava tako kako u svojoj mučeničkoj i krvavoj istoriji nikada nije bio uništavan“.                   

Da bi vojnici bili motivisani da progone Jevreje bilo je važno da se propaganda o Jevrejinu neprijatelju širi i među oficirima. U tom smislu, antisemiti su držali predavanja srpskim oficirima. Na primer, kapetan Đorđe G. Anđelković načelnik štaba komande Srpske granične straže održao je predavanje zvaničnici ma Beogradskog garnizona. O Jevrejima je rekao da su „oni najrasističkija nacija raspadnuta po celoj zemljinoj kugli. Njihov Talmud kaže da su oni jedini predodređeni i pozvani od Boga da gospodare vrhune nad svim narodima, a da mi ostale nacije služimo samo kao sredstvo za postignuće njihovih ciljeva i poslova“. Osim što je propaganda bila usmerena ka vojsci, trebalo je da ona svojom aktivnošću obuhvati čitav srpski narod. Taj zadatak su, među ostalima, na sebe uzeli i Beli orlovi. Jedan od njihovih zadataka bio je da se „propaganda misli ’Zbora’... vrši uglavnom usmeno ili pismenom reči. Usmena reč ne može da stigne svuda, a uz to često puta ne ostavlja trajan utisak na slušaoce. Zato se kao sa trajnim sredstvom služimo propagandnim materijalom uglavnom u vidu brošura druga Pretsednika i ostalih drugova iz vođstva ’Zbora’“.

Da bi se to ostvarilo bilo je naređeno da se „prethodno mora imati izrađeni plan širenja materijala. On mora da obuhvata sledeće: 1. da se svi članovi B. O. snabdevaju svim brošurama za svoju ličnu biblioteku 2. unapred odrediti omladince nečlanove u školama i van njih ko jima će se nastojati proturiti brošure 3. odrediti simpatizere ’Zbora’ među starijima u tu svrhu 4. odrediti lica u građanstvu koja su neutralna u politici radi dostavljanja istima materijal 5. od rediti među protivnicima zavedene iz neznanja, ali poštene gra đane, kojima treba dostaviti propagandni materijal 6. naročitu pažnju obratiti dobrovoljcima, državnoj straži i finansima i odabrati ugledne domaćine i čestite omladince po selima, kojima će se davati propagandni materijal... 7. Prilikom davanja brošura uvek naglašavati: ’Evo najboljeg dokaza da je Ljotić imao pravo.’ Na taj način stvarati u narodu psihozu da je Ljotić imao pravo“.

Ljotićevi ministri u vladi, poput Mihaila Olčana, takođe su širili mržnju prema Jevrejima, optužujući ih da su bili glavni propagatori komunizma, masonerije i plutokratije. U tom smislu Olčan je tokom decembra 1941. održao niz sastanaka i govora širom Srbije. Tokom govora u Valjevu istakao je: „Nemci su poštedeli naš narod. Patili su neprijatelji nemačkog i našeg naroda, Jevreji, koji su njihovim prljavim novcem koji su ukrali od naših naroda plaćali propagandu koja vam je iskopala grob... Da bismo u ovoj teškoj borbi pobedili, a moramo pobediti, primenićemo, ako je to potrebno, i najradikalnije mere... Tek će onda pravda biti stvarna...“ Napade na Jevreje nastavio je i u Čačku gde je istakao „kobnu ulogu Jevreja, masona i komunista“ po raspad Jugoslavije u aprilu 1941. godine da bi u Užicu pohvalno govorio o nemačkom narodu koji je bio „među prvima, koji se rešio starog duha, liberalne demokratije i koji je od gurao od sebe Jevreje, čime je odužio celo čovečanstvo a i nas.“

Osim otvorenih simpatija prema nacistima, kolaboracionisti su razvejali široku antisemitsku propagandu u okvirima koje su slobodno kombinovali ideje vezane za svetsku jevrejsku zaveru u kojoj se našla i Jugoslavija i koja je uticala na raspad te južnoslovenske države. O tome je govorio i Dinić Atanasije, koji je kao ministar unutrašnjih poslova, na narodnom zboru u Šapcu 6. decembra 1942, rekao; „pre 150 godina ustalasao se revolucionarni pokret, koji potiče od francuske revolucije celo čovečanstvo pod parolom ’sloboda, bratstvo, jednakost’. Ovaj je pokret pobedio, ali su Jevreji, masoni i judeo-engleski kapitalisti iskoristili tekovine ovog pokreta, da najbezobzirnije eksploatišu sve narode širom sveta. To je bio slučaj i sa Jugoslavijom. Kao reakcija protiv toga došlo je do nacionalne revolucije u Evropi... Nemački nacional-socijalizam je predvodnik ove nacionalne revolucije u Evropi... I Jugoslavija je dakle išla u rat da se bori za internacionalne eksploatatore...“ U listu Novo vreme pisao je 1941. da „patriotizam i u staroj Jugoslaviji nije koristio zajednici“ zato jer je „mračnim silama, koje su instrument židovskog velikog Orijenta, i židovsko-londonske dominacije nad svetom, pošlo za rukom da vladaju u bivšoj Jugoslaviji, pomoću plaćenih ili nesavesnih članova patriotskih organizacija... Tako su oni težili za ratom, koji je bio poželjan mračnim internacionalnim silama protiv bitnih interesa države i naroda“.

I Ljotić je pokazao popriličnu agilnost po tom pitanju. On je mislio da su Jevreji bili krivi za tri sudbonosna događaja u savremenoj istoriji Jugoslavije. Na prvom mestu za vojni puč od 27. marta 1941, koji je izvela zaverenička grupa prozapadno orijentisanih oficira Jugoslovenske vojske na čelu sa generalom Vojnog vazduhoplovstva Borivojem Mirkovićem. Na drugom mestu za 22. jun 1941, kada je Nemačka napala Sovjetski Savez, a koji je Ljotić protumačio kao datum koji je istovremeno „bio objava rata Nemačkoj“. I konačno, treći, 26. septembar 1941, kada su partizani sklopili sporazum sa Kraljevskom vojskom Draže Mihailovića u otadžbini u „cilju oslobođenja“.

Duboko verujući u presudnu ulogu Jevreja u raspadu Jugoslavije, on je pišući 1944. godine o vojnom puču tvrdio da je taj    događaj „delo svetskog jevrejstva, izvršeno u Beogradu njegovim polugama: masonerijom, demokratijom, plutokratijom i komunizmom. Za izvođenje ovoga se jevrejstvo poslužilo jednom šakom oficira i srpskih intelektualaca (čak ukupno ni stotina), pri čemu je potom iskoristilo oduševljenje naroda, koje je proizašlo iz čisto unutrašnje nepopularnosti srušenog režima s jedne strane i iz ljubavi prema mladom kralju s druge. Pri tome je uspelo Jevrejima i komunistima da insceniraju nekoliko antinemačkih incidenata na beogradskim ulicama“. Kao posledica toga, mislio je Ljotić, usledio je napad Nemačke na Jugoslaviju za koji on nije krivio Nemačku već je istakao da je „jevrejstvo htelo da Nemačkoj nametne svoju politiku, da napadne Jugoslaviju, dovede je do sloma, da srpski narod rascepa i izloži svim mukama i opljačka i tako u srcu Balkana stvori bazu anarhije – u trenutku kada Nemačka počinje svoj pohod na istok. Nasuprot tome je Nemačka htela jednu jaku i prijateljski nastrojenu Jugoslaviju i srpski narod kao svog prijatelja“.

Oceni 5