In memoriam: Odlazak jednog od najboljih gitarista svih vremena
Peter Green 8

Photo: psihobrlog.com

Peter Green: Čudesno, neobjašnjivo, neuhvatljivo

Bili su predvodnici britanskog blues booma druge polovine šezdesetih godina dvadesetog veka, bili su, i ostali, najbolji beli blues bend, suva esencija jednostavnog muzičkog izraza i lirske prefinjenosti...

Kada je legendarni američki blues gitarista, pevač i kompozitor BB King čuo kako zvuči gitara lidera benda Fleetwood mac, Petera Greena, u pesmi Need your love so bad, oduševljen, u svom lirskom maniru i nadahnuću izjavio je da nešto tako prijatno nikad ranije nije čuo...

Kada je daleke 1966. godine britanski gitaristički (blues) heroj Eric Clapton snimio kultni blues album Bluesbreakers - John Mayall (with EC) sa jednim od očeva britanskog bluesa – Johnom Mayallom, a potom hirovito napustio njegov sastav (radi osnivanja supergrupe Cream), kao njegova zamena pojavio se impresivni blues gitarista Peter Green. Uz malu pomoć bas gitariste Johna McViea i bubnjara Ansley Dunbara stvoreno je kratkotrajno moćno blues jezgro jedne od mnogih Mayallovih suštinskih postava druge polovine šezdesetih, kroz koje će proći mnogi vrhunski muzičari i talenti.

Zanimljiva je priča vezana za Kleptonov odlazak iz Mejlovog benda, kao i pojava do tada nepoznatog mladog gitariste, Pitera Grina... Vratimo se na trenutak sećanjima u sredinu šezdesetih godina 20. veka.

Bio je oktobar 1966. i Bog (Erik Klepton, kako je pisalo na jednom od londonskih grafita tih godina: Clapton is God) je nestao... Pretražujući Decca Studios u severnom Londonu dok su se Bluesbreakeri Johna Mayalla pripremali za snimanje  kultnog albuma A Hard Road, producent Mike Vernon osetio je  porast panike...

„Rekao sam Johnu Mayallu: ’Gde je Eric Clapton?’ Mayall je odgovorio hladnokrvno: ’Više nije s nama, ali ne brinite, imamo nekog boljeg.’ Rekao sam: ’Imaš nekoga boljeg - od Erica Claptona?’ John je rekao: ’Možda trenutno nije bolji, ali za nekoliko godina biće najbolji.’ Potom me upoznao s Peterom Greenom.“

Peter Green: Naletio sam na Johna Mayalla na cesti i on je rekao: „Eric Clapton će stvoriti grupu Cream, s Gingerom Bakerom i Jackom Bruceom. Želite li poći sa mnom i steći neko novo, dragoceno iskustvo? I ponovno biti blues bend umesto da pokušavate biti Booker T & MG-ovi?“

John Mayall: Isprva je malo oklevao jer mu je ponuđen posao s Ericom Burdonom što je podrazumevalo odlazak u Ameriku, što je Peter oduvek želeo raditi, ali muzika koju je Burdon svirao nije bila Peteru toliko privlačna kao sviranje bluesa, pa se odlučio vratiti sa mnom...

Istorija britanskog bluesa bila je na još jednom sudbinskom raskršću i mogla je da se nastavi u punom sjaju – nakon sudbinskog susreta i poznanstva, 24. jula 1966. Bluesbreakersi Johna Mayalla sviraju svoju prvu pravu svirku s Peterom Greenom u bendu, u Britannia Rowing Clubu, Nottingham... 11. oktobra 1966. Bluesbreakersi Johna Mayalla (Mayall, Green, McVie i bubnjar Aynsley Dunbar koji je zamenio Hughie Flinta) nalaze se u studijima Decca s producentom Mikeom Vernonom, snimajući album A Hard Road. Snimanja bivaju raspoređena u narednih mesec dana... 17. februara 1967. John Mayall i The Bluesbreakers izdaju album A Hard Road... Bio je to sjajan uvod u priču o bendu Fleetwood Mac – početak legende koja ni danas ne bledi, prevazišavši svojom magijom jednog od njenih posrednih inicijatora, prevazišavši samog Džona Mejla i njegovu pionirsku ulogu unutar priče zvane british blues...

In the beginning...

Peter Green rođen je 29. oktobra 1946. u londonskom East Endu u siromašnoj židovskoj porodici. U gitarističkoj epohi sredinom 50-ih Peter Green okrenuo se mogućnostima gitare u dobi od 11 godina. Njegov brat Len nabavio je jeftinu špansku gitaru i pokazao mladom Peteru nekoliko akorda... U početku je bio solo gitarista u sastavu Petera Bardena – Peter Bardens Looners, 1966, da bi ubrzo iskoristio prvu pravu priliku i postao deo pomenute priče – gitarista Johna Mayalla namesto Claptona.

Grinovi rani muzički uticaji uključivali su stare bluz i rane rokenrol legende poput umetnika Huberta Sumlina, Howlin’ Wolfa, Cliffa Gallupa, Hanka Marvina iz senke i, možda najjasnije, BB Kinga, maestra blues feelinga čiji je lirični stil sviranja gitare pretočio vremenom u vlastiti poetski izraz, setne zvuke koji miluju svaku iole senzibilnu dušu. „Hank Marvin je bio moj prvi gitarski junak“, Green je objasnio u časopisu Mojo sagovorniku Cliffu Jonesu 1996. „Slušao sam njegovo sviranje jer je bilo vrlo lirično, fraze su bile melodične i uvek sam voleo njegovu lepu melodiju“.

Last night
I lost the best friend I ever had
Last night
I lost the best friend I ever had
You know she gone, she gone and left me
That made me feel, feel so bad

Now it's early in the morning
And my love is comin' down for you
Early in the morning
And my love is comin' down for you
I want you to tell me, tell me, tell me baby, now
What in the world are we gonna do

If she don't come back
I don't know what I'm gonna just do
If she don't never come back
I don't know what in the world I'm gonna do
'Cause she's gone and left me
Left me to see the whole night through

Britanski blues boom (pokret) hvatao je tih godina puni zamah (naslanjajući se na rad već pomenutih veličina, prethodnika – Claptona i Mayalla, pre svih, potom bendova poput The Yardbirds i The Animals i još jednog (pra)oca - Alexisa Kornera i njegov ključni, pionirski britanski blues bend - Blues incorporated, takođe rasadnik mnogih talenata, pre svih budućih The Rolling Stones...), doživevši kreativnu eksploziju u naredne tri-četiri godine i pritom odajući poštu nikad dovoljno priznatim američkim crnim veteranima bluesa poput Roberta Johnsona, Son Housea, Nehemiah Skip Jamesa, Mississippi John Hurta, Elmorea Jamesa i... mnogih, mnogih drugih velikana koji su svojim životima gradili priču zvanu blues, staru već tada skoro čitav vek... Pomenuta postava John Mayallovih Bluesbreakersa snimila je 1967. godine album A hard road, remek-delo britanske blues epopeje (prepun blues klasika poput A hard road, Dust my blues, the Same way, the Super-natural, Top of the hill, Someday after a while...) koji mnogi i dan-danas smatraju jednim od najboljih ostvarenja te čudesne epohe... Doprinos Petera Greena, jedne od najneobičnijih i najoriginalnijih pojava u istoriji rock and rolla bio je ogroman – kako svojim jedinstvenim gitarskim zvukom (na granici lirike), tako i pevačkim i kompozitorskim magičnim dodirom...

Rađanje legende – Shake your moneymaker

Nedugo zatim, na Greenovo mesto u Mayallovim bluesbreakersima dolazi mladi (tada devetnaestogodišnji), fantastični blues gitarista Mick Taylor (budući gitarista slavnih The Rolling Stones, već 1969), a Green i basista John McVie odlaze (15. juna 1967), u želji da osnuju vlastiti blues bend. U tome su im pomogli, pridružujući se novoosnovanoj grupi Fleetwod mac, sićušni pevač i slide gitarista Jeremy Spencer (snažno inspirisan blues legendom i kraljem slide gitare Elmoreom Jamesom) i jedan od bivših bubnjara Johna Mayalla - Mick Fleetwood. Ostatak priče o FM preliva se i prepliće unutar burne i magične britanske blues Odiseje šezdesetih... 

Bubnjar Mick Fleetwood u svojoj potonjoj biografskoj knjizi priseća se veličine genijalnog vođe i glavnog kreativca, gitariste i osnivača benda Fleetwood mac - Pitera Grina i samih početaka, nastanka benda iz jezgra ekipe koja je činila jednu od legendarnih postava oca britanskog bluesa, pomenutog Johna Mayalla...

„Peter je mogao biti stereotipni gitaristički superstar i kontrolisati sve sam“, piše Mick Fleetwood. „Ali to nije bio njegov stil. Bend je nazvao po basisti i bubnjaru, zaboga (Mick FLEETWOOD & John MCVie). Takođe je uvek bio voljan dati što više prostora i kreativne slobode drugim članovima, poput gitariste Jeremyja Spencera i tekstopisca Dannyja Kirwana , na štetu vlastite kreativnosti.“

Rani Fleetwood mac, oformljen kao bend u Londonu, debituje avgusta 1967. godine, u početku sa Bob Brunningom na bas gitari – njihov prvi singl bio je cover verzija pesma Elmorea Jamesa „I believe my time ain’t long“... 14. avgusta 1967. Fleetwood Mac svira svoju debitantsku svirku, trećeg dana Nacionalnog festivala jazza i bluesa, Windsor. Cream, Donovan, Jeff Beck, Alan Bown, Bluesbreakers Johna Mayalla, Chicken Shack i Blossom Toes među ostalim bili su deo tog fantastičnog, prestižnog skupa...

John McVie se priseća tih dana: Nisam bio basista s Fleetwood Macom te noći. Svirao sam s Johnom Mayallom koji je bio headliner festivala. Peter Green me uznemiravao da se pridružim bendu, a ja sam rekao: „Ne, dobro mi je s Johnom Mayallom“. 

Stan Webb (gitarista, Chicken Shack), još jedna britanska blues legenda, maestralni gitarista i vođa benda Chicken shack pamti sledeće: „Peter i ja razgovarali smo o ceni piva. Peter je nosio belu majicu i plave farmerice, a Eric Clapton je prišao k nama s prekrivačem, prstenima na svakom prstu, njegova zamršena kosa stršila je šest centimetara (u stilu Džimija Hendrixa) i rekao Peteru: ’Nikad nećeš biti zvezda ako se tako odevaš.’ Peter se na to samo nasmešio...“

Jeremy Spencer: „Peter je bio direktan, intuitivan i dubok mislilac. Mislim da sam bendu doneo neku vrstu sreće, pretpostavljam, ali povezali smo se s muzičkim, pa čak i onim što bi se moglo nazvati 'mističnim' talasnim dužinama...“

Dana 28. avgusta 1967. Bluesbreakersi Johna Mayalla sviraju u kultnom klubu Marquee u Londonu. Biće to poslednja svirka Johna McVieja s bendom. Dana 9. septembra 1967. godine, u tajnoj sesiji u studijima Decca u New Bond Streetu u Londonu, Fleetwood Mac snima svoje prve tri pesme.

U novembru 1967. godine bas gitarista benda postaje pomenuti John McVie, zamenivši Brunninga...

Jeremy Spencer, budući gitarista benda, priseća se samih početaka formiranja benda i upoznavanja sa Piterom Grinom: „U rano proleće 1967. godine svirao sam gitaru u Levi Set-u, u Lichfield-u, Staffordshire. Moj prijatelj Phil ukazao mi je na oglas u Melody Makeru u kojem je pisalo da je Mike Vernon obilazio Britaniju zbog blues talenata. Mike nas je došao videti i napravili smo tridesetminutni set, a on je bio impresioniran i oduševljen... Kasnije je za kompaniju Decca dogovorio sesiju za snimanje oko četiri pesme. Dok je bio tamo, Mike mi je rekao da je Peter Green napuštao Bluesbreakers Johna Mayalla da bi stvorio vlastiti bend i želeo je pronaći drugog gitaristu. Mike nam je tada dogovorio da sviramo pola sata između setova nadolazeće svirke Johna Mayalla u klubu Le Metro u Birminghamu, tako da je Peter mogao videti i čuti me kako sviram… Prišao sam Peteru da se predstavim. Rekao je: ’Jeremy? Jeremy Spencer?’ pre nego što sam išta rekao. Rekao sam da jesam i pitao sam je li slušao Elmorea Jamesa. Rekao je: ’Da, stalno. Slušate li BB Kinga?’ Rekao sam da jesam i razgovarali smo dok nije došlo vreme za njihov set. Pre nekoliko meseci video sam Bluesbreakerse Johna Mayalla s Peterom Greenom i uživao u tome. U svakom slučaju, Levi set trajao je oko pola sata između Mayalovih setova. Bio sam sretan što je bilo dobro vreme, ali poprilično sam odbacio bilo kakvu ideju da me Peter želi u svom novom bendu. Na moje iznenađenje, međutim, Peter je pitao želim li piće, a dok smo stajali pored šanka razgovarao je kao da sam već u njemu! Govorio je stvari poput: ’Pa, možeš uraditi nekoliko stvari Elmore Jamesa, a ja onda napravim nekoliko stvari BB Kinga i tako dalje...’ Napokon sam rekao: ’Ozbiljno misliš? Sviđa ti se kako sviram?’ Rekao je da sam prvi gitarista koji ga je oduševio još od Hendrixa!“

Kao strastveni ljubitelji bluesa (Green je posebno cenio BB Kinga, dok je Spencer bio fasciniran Elmoreom Jamesom) FM kreću u proboj na britanskoj blues sceni u nastajanju i ekspanziji... Bend je ubrzo privukao veliko britansko sledbeništvo kao predvodnik rastućeg blues pokreta (uz recimo bendove Chicken shack i Savoy Brown). 11. decembra 1967. Fleetwood Mac  nalazi se u studijima CBS-a i snimaju My Heart Beat Like A Hammer, Shake Your Money Maker i Leaving Town Blues. Prve dve od tih pesama pojaviće se na debi albumu Fleetwood Mac.

Mike Ross priseća se, fasciniran Greenom i ekipom, tih čudesnih dana početaka benda: „Impresionirao me kvalitetom njihovih pesama, ali i brzinom kojom su delovali. Većina pesama imala bi samo dva snimanja, ili čak jedno u nekim slučajevima. Sve su shvatili prilično ozbiljno, ne posvađajući se kad su jednom krenuli na posao. Mike Vernon bio je prilično strog producent. Mislim da su jako dobro  znali šta su zapravo hteli... Jedini koji je bio pomalo šaljivog karaktera bio je Jeremy Spencer. Samo je želeo biti Elvis Presley. U srcu je bio rock'n'roller, više nego blues man, ali njegov stil gitare Elmore James bio je neverovatan...“

Jeremy Spencer: „Peter me je pitao na početku benda jesam li ikad napisao vlastiti materijal, a rekao sam mu da nisam. Problem je bio što nisam bio nadahnut stvaranjem bilo čega novog. Nije ni čudo što je na kraju pozdravio kreativni dodatak bendu Dannyja Kirwana...“

Mike Vernon: „Peter je u svojoj svirci mogao doista sastaviti dobre melodije... Dok je Eric Clapton imao energiju u svojoj svirci, Peter je imao spretnost, dirljivost i melodičniji stil, a zapravo je u to vreme verovatno imao dublji blues od Erica...“

Shake your moneymaker
Shake your moneymaker
You got to shake your moneymaker, yeah
Shake your moneymaker
You got to shake your moneymaker
And then...

I got a gal that lives up on a hill
I got a gal that lives up on a hill
Says she'll let me roll her
But I don't believe she will

She won't shake her moneymaker
Won't shake her moneymaker
I want to roll her I keep beggin'
She won't shake her moneymaker
Won't shake her money maker
She won't...

I got a girl, but she just won't be true
I got a girl, but she just won't be true
Won't let me do the one good thing I tell her to

She won't shake her moneymaker
Won't shake her moneymaker
Won't shake her moneymaker
She won't shake her moneymaker
Won't shake her moneymaker
She won't...

Prvi album benda, istoimeni, Fleetwood mac, objavljen 16. februara 1968. godine donosi, pored ostalih pesama, cover verziju Jamesove Got to move i furiozni, zapaljivi Elmore Jamesov blues standard Shake your moneymaker. Album je predstavljao zapaljivu, jedinstvenu kolekciju izvrsnih cover verzija blues standarda i originalnih numera sjajnog gitarskog autorskog tandema Green-Spencer. Pratnja albumu bio je izvanredni Greenov singl Black magic woman, jedan iz njegove kolekcije besmrtnih, melodičnih numera koje su svojom posebnom lepotom i originalnošću na neki način činile pomak u odnosu na progresivne, bluz korene i osnovno usmerenje benda,  a sa druge strane dodatno pojačavale sjaj i autorsku prepoznatljivost samog autora – Petera Greena, uvodeći bend i na top listama u hol besmrtnih. Sirovi blues jeste bio osnovna supstanca benda, ali nije nedostajalo ni stilske raznovrsnosti i melodijske lepote kojima su pre svega doprinosili čudesni Greenovi hit singlovi, neobično lepe i zrele numere, gotovo savršene, bitlsovske melodije koje nikog nisu ostavljale ravnodušnim i izvan okvira nadirućeg blues pokreta tadašnje uzavrele, kreativne i šarenolike britanske scene... Što se samog debi albuma tiče , ubrzo je dosegao vrhove muzičkih lestvica nizom blues numera, od kojih su neke već odavno čisti klasici bluesa...

Recenzija eminentnog časopisa Melody Maker bila je više nego rečita u oceni debitanstskog FM albuma: „Najbolji engleski blues LP ikad objavljen.“

Od dinamičnog, spencerovski impresivnog My heart beat like a hammer (pesmu potpisuje Jeremy Spencer, naravno, u dobro poznatom maniru jednog od njegovih omiljenih bluzera – Elmore Jamesa), esencije britanskog blues uzleta (1967 - 1970), preko kristalne, rezantne, bolno iskrene i pročišćene Merry go round (briljantnog Greenovog autorskog komada) koja podrhtava od unutrašnje siline i ponire u dubinama duše svakog iskrenog bluzera, glasom, gitarom (legendarni Greenov Gibson Les Paul) i setom neponovljivog Greena, lepršave, usnom harmonikom potcrtane Long grey mare (takođe Greenov autorski rad, jedina na kojoj se Bob Brunning pojavljuje potpisan kao basista), nepretencioznošću oslobođene blues igrarije, zatim spiritualom i duhom prošlosti obojene, poniruće Hellround on my trail (obrade remek dela legendarne ikone bluesa Delte – Roberta Johnsona, originalno snimljenog 1937), u najboljem duhu crnačke duhovne tradicije i korena Afrike propuštenih kroz „tlo nove domovine“- Amerike (Britanije), eksplozivnog standarda (već pomenute pesme Elmorea Jamesa - originalno snimljene 1961, bluzera koji je svojim duhom, uz recimo BB Kinga, obojio rad blues verzije benda Fleetwood Mac, predvođene Greenom) Shake your moneymaker koji ritmom i dinamičnim „revolucionarnim“ usklikom mrvi sve pred sobom, podižući tenziju do nivoa usijanja, južnoameričkim ritmom lepote, slobode, sete i lepršavosti prožete, čarobne i magične latino melodije Looking for somebody (by Peter Green, jedna od njegovih najlepših melodija, božanstveno setna, zavodljiva), esencijalnog blues standarda by FM koji silazi do najskrivenijih i najdubljih ponora duše, jeca, podrhtava i osmehuje se jezi zle sudbe i smrti, vibrirajuće No place to go (by Chester Burnett alias Howlin’ Wolf), ritmički ponavljajuće i beskompromisne slike blues bola legendarnog bluzera Howlin’ Wolfa, njenog nastavka koji se pretapa lepršavim slajdom u melem na ranu u vidu Jeremy Spencerove My baby’s good to me, idilične FM vožnje nepreglednim setnim prostranstvima što veličaju tugu kao radost odbačenih, impresivne „južnjačke utehe“, melanholijom obojene I loved another woman (jednog od najvećih autorskih bisera Petera Greena, nešto za sva vremena), pesme koja odražava neizrecivi eho onih koji istinski vole, pate i raduju se životu, još jedne reskim slideom podvučene Cold black night (by Jeremy Spencer, mada zvuči kao stari, setni blues standard natopljen jezom odbačenih) koji sporim ritmom vozi, reže i prodire do srži lepote i tame, setne esencije radosti davanja the World keep on turning (još jednog autorskog bisera Petera Greena), minimalističke blue naracije i ritma koji rastače na sastavne delove sve što ste uzalud pokušali da sakupite i sastavite u konačnu celinu, sve do klizajući razarajuće Elmore Jamesove Got to move, prostire se nepregledno polje neočekivane fleetwoodovske debi blues odiseje, prepune duše, radosti življenja i „gubitništva“ koje vas kao ništa pre toga obogaćuje, čini mnogo boljim čovekom nego što zapravo i zaslužujete... Sve je dodatno obojeno zvukom usne harmonike Petera Greena i piano zvukom Jeremy Spencera, upotpunivši jedinstvenost početne blues magije FM prvenca... i celokupne britanske scene posvećene bluesu... Uronjen u čistokrvni duh crnačke mississippijevske Delta & Chicago blues tradicije, prvi album FM nikog ne ostavlja ravnodušnim... Pojavivši se naizgled niotkud, iz srca i duše onih koji istinski vole, pate, veruju, poklanjaju i nesebično druge čine sretnim, ne tražeći ništa zauzvrat, ovaj briljantni album ulazi u red  nezaobilaznih, krucijalnih dela jedne nestvarne epohe...

Nothing but the blues

Svega šest meseci kasnije, 23. avgusta 1968. godine, usledio je njihov drugi album - Mr wonderful neka vrsta omaža jednom od njihovih legendarnih uzora, Elmoreu Jamesu (pre svega duhom, stilom, atmosferom albuma i naravno numerama, pre svega obradama Jamesovih Dust my broom & Coming home). Mr wonderful je predstavljao jedan od ključnih albuma blues-rock istorije – duh šezdesetih dobio je još jedno od svojih prelepih lica, tako produhovljenih, setnih, zanosnih, gotovo neizrecivih u svojoj lepršavoj blue poetičnosti i inventivnosti...

Ključni britanski blues kvartet – Peter Green, Jeremy Spencer, John McVie i Mick Fleetwood (uz malu pomoć gostujućih muzičara, pre svega na klavijaturama, usnoj harmonici i saksofonima) stvorio je još jedno neponovljivo remek delo, temeljni, suštinski blues album, preplavljen iskrenim emocijama, britkošću, iskričavim deep blue nabojem, lirikom obespravljenih i skrajnutih, duhom jednog sveta koji ne priznaje laži, koristoljublje, licemerje, ispraznost, odsustvo duše i kvaliteta, onog nepotkupljivog u duši čoveka i istinskog umetnika...

U bilo kom pravcu da pogledate ili oslušnete, srce će vas nepogrešivo odvesti u samo srce blues beata... Svet tuge koja ne poznaje poraz, patetiku ili bilo kakvu vrstu predaje izranja iz I’ve lost my baby (by Jeremy Spencer) – bilo da je u pitanju vokal, lepršavost rezantne slide gitare ili potmulost ritam sekcije, ne postoji ništa tako moćno kao zvuk FM bluesa što bi vam moglo odvući pažnju... Kotrljajući Rollin’ man (by Green) odvodi vas nekim drugim, lepršavijim putevima ka srcu voljene žene, podrhtavajući u ritmu elmoreovske Dust my broom, ritmu metle koja čisti pred sobom sve nepotrebno i ružno... Potom upadate u kandže blues magije, poniruće deep melanholije Love that burns (Green), esencije duše koja voli, pati i sagoreva na putu pročišćenja, vere u čistotu neizrecivog, večnog, nikad dosanjanog... Nastavljate da lepršate u stilu Stop messin’round (Green), zatim još jedne spencerovski kotrljajuće Doctor Brown (by J.T.Brown, američki tenor saksofonista) ili Need your love tonight (Spencer), odajući poštu besmrtnom duhu Elmorea Jamesa (nekrunisanom kralju čudesne, slide ili bottleneck blues gitare) i neuništivosti blues iskre, odajući poštu životu koji odražava čoveka kada se loše oseća... Iz smirenosti If you be my baby (Green) ulećete u pulsirajuću, trilirajuću Evenin’ boogie (by Jeremy Spencer) ili skakutavu , ništa manje ritmičnu Lazy poker blues (by Peter Green)...

You know life can be so sad
Sometimes you just sit right down and cry
You know life can be so sad
Sometimes you just sit right down, and you cry

Sometime your luck it gets so bad
Maybe you'd be better off if you should die
Yes I've tried so hard not to remember
And people I've tried so hard to forget
I've tried so hard not to remember
And people I've tried so hard to forget

But I can't stop my mind wandering
Back to the days I was just a down trodden kid
Some folks have such a good life
You know they just get on that big train, and you ride
You know some folks have such a good life
They just get on that big train, and you ride

I would spend most of my days
Running and hiding from the world outside
If I ever get to heaven
You know, that sure would ease my worried mind
Yes, if I ever get to heaven
That sure would ease my worried life
You know when I find that place in the sky
People I'm gonna leave this old world behind

Začarani blues-slide krug zatvara se još jednim elmorejamesovski obojenim blues putešestvijem – neočekivano, neosetno ste ponovo na početku beskrajno produhovljene i neuhvatljive blues storije, prošarane poetikom bola, besmrtnosti, radosti oivičene patnjom i utehom za unižene i naizgled poražene... Vrhunac ovog maestralnog albuma očituje se u „kadrovima“ potmulog, setnog blues ugođaja, unutar vanvremenske numere Petera Greena Trying so hard to forget, unutar pesme gde snaga reči prevazilazi samu sebe i otvara neslućene mogućnosti iskrene vere unutar besmrtnosti duše... Glas i usna harmonika jecaju, pate i vole onako kako samo naslutiti možemo kada iskreno i nesebično volimo i dajemo se u potpunosti... Bilo kakva sumnja u kvalitet i snagu benda FM ovim albumom je raspršena... Dostojan veličina poput Willie Dixona, Blues Boy Kinga, Elmorea Jamesa, McKinley Morganfielda, Chester Burnetta ili mitskog Nehemiah Skip Jamesa, album Mr wonderful muzički je odraz snage, lepote i besmrtnosti čiste ljudske duše, spremne da se davanjem i delenjem umnoži do u beskraj... Muzički je odraz ključnog blues slogana when a good man feelings bad...

The original Fleetwood Mac

Krajem 1968. godine veličanstveni blues lirik i gitarski klasik – Peter Green  u bend dovodi još jednog gitaristu, mladog, harizmatičnog i talentovanog Dannyja Kirwana, tada osamnaestogodišnjaka (1950 – 2018), stvorivši jedinstvenu prednju liniju od trojice gitarista (ujedno i tri vrsna kompozitora).

Godinu dana nakon što je formirao Fleetwood Mac, Peter Green je tražio načine da proširi sastav i možda promeni smer. Hteo je biti otvoren za druge muzičke stilove i uneti originalniji materijal. Mladi i talentovani Danny Kirwan je bio idealan za Greenov novi pristup; svirao je nežnu, podupiruću ritam gitaru Greenovim i Spencerovim vatrenim solo delovima te je nekim pesmama uveo vokalne harmonije. Jeremy Spencer je tada rekao: „Peter i ja smo videli Dannyja kako svira i pomislili da je jako dobar. Peter i Danny dobro su sarađivali.“ Mick Fleetwood je samo dodao: „Danny se odlično snašao od samog početka. Njegova svirka uvek je bila melodična s puno savijenih nota i vibrata. Dannyev stil sviranja savršeno je nadopunio Petera Greena. Njegov osećaj za melodiju na ritam gitari je stvarno izvukao maksimum iz Petera, što mu je omogućilo da piše pesme u različitom stilu ... Svirajući uživo, bio je ludak“.  Biografkinja Fleetwood Maca Leah Furman rekla je da je Kirwan „pružio savršenu zvučnu podlogu za Peterove ideje, dodao stilističku teksturu i odmaknuo Fleetwood Mac od čistog bluesa“. Kirwana je tada intervjuisao britanski nedeljnik Melody Maker, ubrzo nakon što se pridružio grupi Fleetwood Mac i dao prvi pokazatelj širine njegovih muzičkih uticaja. Kirwan je rekao Melody Makeru: „Ne volim blues čistunce koji zatvaraju uši svim drugim oblicima muzike. Sviđa mi se bilo koja dobra muzika, posebno stare stvari velikog tipa. Đango Rajnhart je moj omiljeni gitarista, ali volim bilo koju muziku koja je dobra, bilo da je blues, popularna ili klasična.“ Svoju prvu svirku s Fleetwood Macom imao je 14. avgusta 1968. u Nag's Head Blue Horizon klubu u Londonu...

Kirwanovo prvo snimljeno delo s Fleetwood Macom, u oktobru 1968. bio je doprinos drugom gitarskom delu Greenovog instrumentala Albatross. Green je neko vreme radio na pesmi, a Kirwan je dovršio dodavanjem sklada kontrapunkta u srednji deo. B strana singla Albatross bila je namenjena za Kirwanowu prvu Fleetwood mac objavljenu pesmu, lepršavi instrumental „Jig-saw puzzle blues“, obradu blues standarda iz 1933. godine.

Sličnih primera, što se kvaliteta i kreativnog intenziteta tiče gotovo da nije bilo u istoriji rock and rolla, osim recimo u sjajnom trilingu briljantnih Lynyrd Skynyrd gitarista – Rossington, Collins, Gaines... Bile su to godine kreativnog vrhunca i vrhunca  prašenja benda u postavi sa Kirwanom. Negde u tom periodu nastali su i snimci od kojih je stvoren kultni FM album The Original Fleeetwood Mac (objavljen u Velikoj Britaniji tek 1971. godine, a u SAD tek 1976. godine)... Činjenica da je većinu pesama za ovaj vanvremenski kompilacijski album, suvu esenciju britanskog bluza, napisao sam Peter Green daje posebnu draž i ugođaj svemu, ukazujući lepotom i kvalitetom na kreativnu moć autora i benda... Gledajući i slušajući kvalitet numera, sav taj kreativni ugođaj, pre bi se reklo da je u pitanju remek delo američkih blues legendi, esencijalni blues snimci tradicije duge više od jednog veka.

Yes there's something inside of me
And it just won't go away
Yes there's something inside of me
And it just won't go away
Yes it was these blues you gave me
When you left me
Oh when you left me that day

When somebody leaves you
You just lose a friend
But when you left me babe
Thought it was the end

Because there's something inside of me
And it just won't go away
Yes it was these blues you gave me
When you left me
Oh when you left me that day

When somebody leaves you
You just lose a friend
But when you left me babe
Thought it was the end

Because there's something inside of me
And it just won't go away
Yes it was these blues you gave me
When you left me
Oh when you left me that day

Drifting (by Peter Green, prva od sedam njegovih autorskih numera na ovom kompilacijskom albumu), pesma koja nas uvodi u ovaj magični album (meni lično svakako najbolje, najdraže,najemotivnije i najkompaktnije FM ostvarenje - ako se bilo šta iz njihovog opusa može izdvojiti, a da nije na vrhunskom nivou), otvara ovaj epski skup tihim prikradanjem, a potom gitarom seče, prodire do koske i otkida bujicu iskrenih emocija iz dubina srca. U suptilnom maniru ulazi u krvotok blues bića i osvaja dušu na prvo slušanje. Emocija koju prenosi moćni Peter Green, istinski vođa i kreativac, zaista je impresivna. Vožnja se nastavlja treperavim, radosnim tonovima Leaving town blues (Green), kao u najboljoj tradiciji čikaških majstora, prelazeći neprimetno u energični, bugi-vugi pumpajući Watch out (Green).

Standardna šema, odsvirana više nego strasno raspiruje vatru i poziva na učešće u blues magiji. Autorski pečat Greena zadivljujuće je originalan i fascinira unutrašnjom snagom koje se nebi postideli ni najveći majstori bluza. Zanat ispečen kod Mayalla brzo je doneo zrele plodove i uzdigao ga na pijedestal majstora-lidera britanskog bluesa, pa i šire, pre svega u kompozitorskom smislu. A fool no more (by Peter Green – teško je poverovati da ovo nije besmrtni blues standard nekadašnjih američkih majstora, što važi i za većinu pesama ove nestvarne kolekcije) razjeda iznutra prejakom dozom melanholije, bojom glasa i gitarskom umešnošću - pre svega lirskom toplinom i čistotom koja prosto prži. Mean old fireman( by Arthur Big Boy Crudup) odvodi slušaoca put iskonske Delte - glas i žice podrhtavaju u ritmu slajda, prefinjeno, stilski doterano i sa sigurnošću koja opušta dodatno sva čula. Slide Jeremy Spencera ubrzava boogie style Can’t afford do it (by Homesick James), energične dvominutne blues esencije. Instrumental Fleetwood mac (Green) eksponira opuštenost i sigurnost benda, uvodeći usnu harmoniku koja se jecajući nadopunjuje sa izvrsnim gitarskim solo deonicama. Sve je u pokretu, svaki nerv treperi emocijom koja se uzdiže iznad prolaznosti i nepotrebnih nemira. Relaksirajuća doza sete prožima Worried dream (by BB King), cool atmosfera nepotrebne žurbe i apsolutnog prepuštanja čistom ugođaju, emociji, neizrecivom. Gitara nežno jeca, strepi, miluje dušu, opija, zavodi, pruža oslonac pun ljubavi i prijateljstva, i povlači se pred glasom koji dolazi iz pozadine melanholije. Na trenutak zaboravljate na sve nebitne i nepotrebne stvari - soba se ispunjava zvukom koji neprimetno prodire u svaku poru i budi lepotu čistog postojanja.

Love that woman (by Lafayette Leake) prefinjena emocija, jednostavna kao iskrena ljubav i... uglavnom, ništa više što nije neophodno. Slajd škripi i curi mi između prstiju, prosipa se po podu i kuhinji duše dok preslušavam ovaj esencijalni blues album... Tu je i Allow me one more show (by Jeremy Spencer) koji secira, minimalističkim dahom se uvlači pod kožu, intrigira i tanano poigrava na trpezi duhovnog izobilja... Sedam u voz, kupujem british blues kartu u jednom pravcu i odlazim tamo gde me srce vodi, nepogrešivo, uz genijalnu First train home (by Peter Green)... Ponestaje mi pravih reči za tu vrstu feelinga koji me sve vreme prožima fleetwoodovski... first train, first train hommmmmmmme...

I'm gonna catch the first train home
I don't know what I come here for
Yeah, first train home
I don't know what I come here for
'Cause for nine long years I couldn't even walk out of my door
Here's what I say

I'm gonna catch the first train home
I don't know what I come here for
The first train, the first train home
I don't know what I come here for
'Cause for nine long years, I couldn't even walk out of my doo

Green in blue – something inside of me

U trenutku kad je Ostrvo bilo zatečeno i zasenjeno blues boomom i njegovim predvodnicima, bendom Fleetwood mac, usmerenje nepredvidivog i čudesnog Petera Greena počinje lagano da se udaljava od čistog bluesa. Već u januaru 1969. godine objavljen je Greenov iznenađujući hit singl – kontemplativni instrumental Albatross, miljama dalek od greenovskog magičnog blues dodira. A onda, da čudo bude još veće, u aprilu 1969. izlazi novi Greenov singl, vanvremenski setni pop klasik Man of the world, čudo melodičnosti, lirike, kosmičke tuge i iskonske lepote. Priča o Greenovim epskim klasičnim singlovima upotpunjena je u septembru 1969. ekstra hitom Oh well (dovoljno riffična za sve ukuse), kao i naredne, opraštajne godine magičnom pesmom Green manalishi...

Njegovi problemi sa drogama, pre svega halucinogenom LSD i potonjom šizofrenijom (kao posledicom konzumiranja istog)  sve više su izbijali na površinu... Početkom 1970. godine usledila je kulminacija drame (naročito, kako priča kaže, nakon predoziranja Greena LSD-jem u Minhenu i njegove zlokobne veze sa jednim tamošnjim religioznim kultom unutar jedne od mnogobrojnih hipi komuna tog čudesnog vremena, tokom evropske turneje benda) kada je u jednom momentu bukvalno nestao na nekoliko dana, nakon kojih je doživeo duhovni slom i totalnu transformaciju ličnosti (prijatelji tvrde da nakon tog zlokobnog događaja više nikad nije bio onaj isti magični i kreativni Peter Green), nešto poput sloma koji se desio legendi Pink Floyda – Sydy Barrettu, takođe od LSD-ja, dve godine ranije... Naravno, pomenuti kvazireligiozni kult Peter Green nije interesovao i fascinirao kao veliki umetnik i čovek, već neko ko je bio veoma popularan u to vreme i još važnije od svega imao veliku količinu novca... Čisto perfidno koristoljublje kulta, komune, i Greenova psihička kriza koja ga je povukla ka njima u želji za promenom postali su u tom momentu kobna kombinacija – Green se naprosto slomio (kao potom i Jeremy Spencer, koji se kasnije takođe priključio jednoj od američkih kvazihrišćanskih sekti (Children of God) napustivši svet muzike i pređašnji život).

Nakon objavljivanja Albatrossa i velike slave koju im je taj hit doneo, Peter Green se neuspešno borio sa posledicama uspeha. Idealista u duši, romantičar po vokaciji, bluesman po opredeljenju, ekstremno senzitivan u sagledavanju stvarnosti, vremenom nije izdržao... Zla kob stare rokenrol priče o usponu, uspehu, a potom i naglom padu slomila je ubrzo i Petera Greena. Sjaj još jednog rock and roll ili pak blues dijamanta ubrzo se ugasio – jednako naglo i neočekivano kako je i zasjao sredinom šezdesetih godina...

Need someone's hand to lead me through the night
I need someone's arms to hold and squeeze me tight
Now, when the night begins, whoa, I'm at an end
Because I need your love so bad

I need some lips to feel next to mine
Need someone to stand up, to stand up and tell me when I'm lyin'
And when the lights are low, and it's time to go
That's when I need your love so bad

So why don't you give it up, baby and bring it home to me
Or write it on a piece of paper, woman, so it can be read to me
Tell me that you love me, and stop drivin' me mad
Whoa, because I, I need your love so bad

Need a soft voice, just to talk to me at night
Don't want you to worry, baby
I know we can make everything all right
Listen to my plea, baby, come on bring it to me
'Cause I need, your love so bad
Baby, I need, I need, woman, I need your love so bad

Ipak, pre nego što su stvari krenule u nekom drugom, komercijalnijem i nepredvidljivijem pravcu po Greena i bend FM, u vreme izlaska netipičnog Greenovog singla Albatross, januara 1969. godine, grupa Fleetwood mac odlazi put Amerike (kolevke bluesa) i u Čikagu, jednom od ključnih središta američkog bluza, urbanog bluza (njegovim slavnim Chess, blues studijima) snima još jedan klasični, dvostruki blues album Fleetwood mac in Chicago (Blues jam at Chess). Album je objavljen 5. decembra 1969, od pomenutih, ranije te godine realizovanih session snimaka, sa veteranima američke blues scene. Na albumu su se našle i dve Kirwanove pesme, „Talk With You“ i „Like It This Way“.

Bili su tu slavni Willie Dixon (bass), Big Walter Horton (harmonica, vocals), David Honeyboy Edwards (guitar, vocals ), J.T.Brown(tenor saxophone, vocals), Otis Spann (piano,vocals), S.P. Leary (drums) i Buddy Guy (guitar), sve same epske blues veličine, okupljene na izvanrednoj izdavačkoj blues etiketi – Blue horizon.

Uronjen u blues tradiciju, propušten kroz FM moćni kreativni filter i osenčen esencijom američkih blues legendi, ovaj album isijava bit blues korena – samo za odabrane: srcem, dobrotom, sluhom i dušom... Bilo da vas ponese zvuk South Indiane (by Walter Horton), legendarna Everyday i have the blues (by Memphis Slim) oslikana vokalom Jeremy Spencera, neizrecivi bol unutrašnje snage i lepote Last night (by Little Walter Jacobs) koja se uzdiže iznad svih slabosti, prolaznosti i pitanja bez odgovora, postajući melemom za svakog ko ume da oseti, prenese i uzvisi se lepotom postojanja i patnje, bilo da  džemujete u Red hot jam (Green) fazonu, putujete lagano ka beskrajima neizrecivog poput World’s in a tangle (by Jimmy Rogers) nošeni vokalom Dannyja Kirwana, ponirete melanholijom do same srži vlastitog bića kroz Someday soon baby (by Otis Spann, jedna od legendi besmrtnog Muddy Waters benda) ili inspirativni Hungry country girl, klizeći, otužni I held my baby last night (by Elmore James, u prepevu Jeremy Spencera), standardni blues roots - I got the blues( by Walter Horton) ili Black jack blues (by J.T.Brown), melanholičnu esenciju sveta zla, laži i uzdizanja na poniženju drugih, put vas vodi u samu srž jedne vanvremenske muzike i načina života... Moć duše, ljubavi, patnje i bluesa, filtrirani kroz bit gitare, glasa i usne harmonike koji diraju dušu u Madison blues (by Elmore James), Sugar mama (by Howlin’Wolf, u verziji Petera Greena), I need your love (by Walter Horton), Ooh baby( by Howlin’ Wolf), I can’t hold out (by Elmore James, čiji duh kao da se sve vreme smeši grupi Fleetwood mac i njihovoj čudesnoj blues misiji, odiseji), Rockin’ boogie Jeremy Spencera ili bilo kojoj drugoj FM zvučnoj magiji ostaju na albumu FM in Chicago kao neizbrisivi otisci duše kojoj možete verovati, ostaju kao pozdrav prijatelja koji vas nikada neće izneveriti...

I can't help about the shape I'm in
I can't sing, I ain't pretty and my legs are thin
But don't ask me what I think of you
I might not give the answer that you want me to

Oh well

Now, when I talked to God I knew he'd understand
He said, "Stick by my side and I'll be your guiding hand
But don't ask me what I think of you
I might not give the answer that you want me to"

Oh well

Album Then play on predstavljao je oproštajni Greenov pozdrav tadašnjem uzavrelom svetu muzike, bluesa i FM magije kojom ih je obojio prethodnih nekoliko godina. On još jednom donosi jedinstven FM ugođaj, ovaj put oličen u čvrstoći standarda poput Oh well ili Rattlesnake shake... U svakom slučaju ne tako moćan album kao njegovi kultni prethodnici ili pak kao nizovi singlova i nezaobilaznih FM blues standarda poput Need your love so bad, The Big boat, The Sun is shining, Something inside of me ili Just the blues, kojih se nebi mogli postideti ni najveće legende blues scene u poslednjih vek i po, Then play on još jedan je moćan odsjaj čoveka tako jedinstvenog, kreativnog, virtuoznog i u svakom pogledu (pre svega duhovnom i umetničkom) veoma (nad)moćnog u svetu muzike... Kirwanove umetničke veštine dodatno su došle do izražaja upravo na ovom albumu, snimljenom u Kingsway Studios u Londonu, Holborn. Green je prethodno rekao Kirwanu kad se pridružio bendu da će biti odgovoran za polovinu sledećeg albuma, a tekstovi pesama i glavni vokal podeljeni su gotovo podjednako između Kirwana i Greena. Jeremy Spencer nije svirao gitaru niti pevao na albumu, a Kirwan je imao značajnu ulogu u snimanju. Sastavio je sedam od 14 pesama.

U maju 1970. godine, zaveden duhovnom sumnjom u sebe i svet koji ga je do tada okruživao (pre svega materijalističku komponentu muzike kao industrije, bezdušnog sveta interesa, koristoljublja i pohlepe) koju je izazvao pre svega njegov sve veći interes za religiju, Green najavljuje odluku da napušta Fleeetwood mac i da se povlači iz muzičke industrije. Jedan od bitnih razloga ovog naglog povlačenja, a potom i totalnog nestanka sa scene narednih godina krio se i u Greenovom psihičkom obolenju – šizofreniji, koja je opet bila posledicom jednog burnog, autodestruktivnog i eksperimentalnog vremena kada su droge, poput zlokobnog halucinogena LSD, odnele sa sobom nepovratno u ponore katatonije, paranoje, deluzije i zatamnjene svesti mnoge mlade, kreativne i hrabre ljude poput Syda Barretta... Singl Green Manalishi, objavljen je 15. maja 1970, neposredno nakon Greenove najave da odlazi označio je kraj jedne ere i kraj blues storije benda FM...  Zanimljiva je priča vezana za nastanak i samo značenje ove čudesne Grinove pesme (vezane po nekim tumačenjima za kult obožavanja novca koji je Grin sa gnušanjem odbijao, videvši u novcu simbol samog đavola i insistirajući da kolege iz benda i on zarađeni novac daju u dobrotvorne svrhe).

Sad, kad dan krene u san
Now, when the day goes to sleep

I puni mjesec izgleda
And the full moon looks

Noć je toliko crna da mrak kuha
The night is so black that the darkness cooks

Ne dolazite li puzajući okolo
Don't you come creepin' around

Natjera me da radim stvari koje ne želim raditi
Makin' me do things I don't wanna do

Ne mogu vjerovati da ti toliko trebaš moju ljubav
Can't believe that you need my love so bad

Dođi šunjati se pokušavajući me izluditi
Come sneakin' around tryin' to drive me mad

Uključio sam se u moje snove
Bustin' in on my dreams

Neka me vide stvari koje ne želim vidjeti
Makin' me see things I don't wanna see

Jer ti si Green Manalishi s dva zupčana kruna
'Cause you're da Green Manalishi with the two prong crown

Sve moje probne radnje su gore, sva tvoja dovođenja su u padu
All my tryin' is up, all your bringin' is down

Samo uzmi svoju ljubav, a onda proklizavam
Just takin' my love then slippin' away

Ostavite me ovdje samo pokušavajući da vas ne pratim
Leavin' me here just tryin' to keep from followin' you

Po mnogim tumačenjima numera Green Manalishi bila je ključna za tadašnju Greenovu umetničku i duhovnu transformaciju, sukob sa ostatkom ekipe i želju da napusti bend (pored nesumnjivih uticaja koji je izvršio LSD, a koji su se pored psihičke transformacije ogledali i u Greenovoj fizičkoj, vizuelnoj transformaciji - puštanju brade, kao i napadnom  nošenju mantije i ogromnog krsta iz dubokih religioznih pobuda potaknutih dejstvom halucinogena na svest), uvevši ga u čudesnu mentalnu fazu borbe sa slavom, novcem i postupnim duševnim šizofrenim oboljenjem (jedan od prijatelja koji su bili uz njega u tim trenucima, priseća se epizode kada je sa Grinom stajao satima u jednom vrtu, a da on pritom nije progovorio ni reč). Pored tumačenja da je pomenuta, ključna i zloslutna Grinova pesma nastala kao proizvod depresivnih stanja pod uticajem konzumiranja određenih narkotika, sam Piter Grin je jednom prilikom objasnio da je ovu kompoziciju napisao posle sna izazvanog drogom, u kojem ga je posetio zeleni pas koji je lajao na njega. Kako je shvatio, pas je bio oličenje novca, zelenila američkih dolara koji su lagano svet rokenrola pretvarali u cirkus za milione i komercijalno smeće, industriju zabave za zatupljuvanje i slamanje otpora tadašnje buntovne, radikalne i beskompromisne, hrabre omladine...

„Uplašio sam se pošto sam znao da je pas uginuo pre mnogo godina. Sve je bilo nekako čudno, a ja sam sve to posmatrao. Kada sam se probudio, počeo sam da pišem pesmu. Posle takvog iskustva više nisam bio isti čovek. Misliš da si bolji od ostalih. Zamisli da si običan radnik, poput pomoćnika u prodavnici. Od toga sam bio odvojen jer sam zarađivao puno para. To me je i navelo na pomisao kako da promenim takvo stanje stvari“, objašnjavao je kasnije svoju odluku o totalnoj promeni i napuštanju benda i muzike Peter Green.

Fleetwood mac su vremenom krenuli u nekom sasvim drugom, pop-rock pravcu (ostavši i dalje jedan od najvećih bendova u istoriji rok muzike)...

Yes, I've packed up my clothes
I'm moving away from your door
Lord, I've packed up my clothes
'Said I'm moving away from your door
I've been your fool for so long
An'babe I won't play that fool no more

I gave you all my money
I work as hard as I can
I came home early one morning
I found you with another man

Babe I've packed up my clothes
I'm moving away from your door
'Said I've been your fool for so long
Lord, I won't play that fool no more

So goodbye baby
You don't even care
Yes I have a love so strong
But you treat me so unfair

'Said I've packed up my clothes
I'm moving away from your door
You know I've been your fool for so long
An'babe I won't play that fool no more

Pre i posle Petera Greena i benda Fleetwood mac svet muzike, duše, bluesa i umetnosti, uopšte, nikada više nije bio isti. Nešto čudesno lepo, neobjašnjivo i neuhvatljivo obojilo je vlastitom magijom dušu sveta i zauvek ga izmenilo, osvetlivši ga greenovskom blue-lirikom iznutra... Peter Green je izabran kao treći najbolji gitarista svih vremena po časopisu Mojo i 38. po eminentnom Rolling Stoneu. Časopis Guitar Player proglasio je zvuk njegove gitare u pesmi „The Super-Natural“ (snimljenu sa Bluesbrakersima Johna Mayalla) jednim od 50 najboljih gitarističkih zvukova svih vremena.

Well, I feel so bad - I wonder what's wrong with me
Well, I feel so bad - I wonder what's wrong with me
I think I'll call my baby, find out just what the matter can be

Last night I dreamed about my baby
I woke up and the tears were runnin' all down my face
Now, when I woke up - early this morning
The tears were runnin' all down my face
You know I was dreamin', that some other man was takin' my place

I said, I dreamed about you baby
I dreamed you didn't want me 'round no more
I said, I dreamed about you baby
You know I dreamed you didn't want me round no more
Now, that's the reason I'm callin' you this evening
Baby, tell me, 'cause I've just got to know

I've been worried all day long
I just don't know what to do
I've been worried all day long
You know, I just don't know what to do
You know it may sound silly to you woman
But tell me that dream was not true

Oh well... Setih se na kraju divnih, dirljivih reči legendarnog Blues Boy Kinga sa početka ove skromne, hommage priče – pre Petera Greena i njegovih FM ništa tako prijatno nikada ranije nisam čuo... Oh well... kao da je bilo nekad...

Oceni 5