Matičarka, normalno
Aggga 02 S

Photo: www.zedbooks.net

Šetnjom protiv diskriminacije i neznanja

U Beogradu je 23. juna održana Parada ponosa Srbije, pod sloganom „Matičarka, normalno,“ a u organizaciji udruženja Egal, GLIC - Gej lezbejski info centar i Loud & Queer. Kako organizatori, te učesnici, ističu radilo se o protestnoj šetnji za bolji život pripadnika LGBTIQ populacije, ali i svih građana i građanki Srbije. Ono po čemu se ova šetnja razlikuje od prethodnih je to da se na listi zahteva po prvi put našlo i pitanje prevencije HIV infekcije, kao i pružanje pune i moderne zdravstvene zaštite osobama koje žive sa HIV-om.

Godinama unazad pripadnici, te pripadnice LGBTIQ zajednice u Republici Srbiji se testiraju na HIV redovnije nego pripadnici bilo koje druge grupe, i upravo je to jedan od razloga što se u okviru ove zajednice dobilo najviše reaktivnih rezultata, te su oni koji pripadaju ovoj grupi, a samo zbog toga što su se ponašali odgovorno, te bili hrabri i svesni posledica rizičnog ponašanja, i redovno odlazili na testiranja, najčešće ubrajani u ono što se smatra „rizičnom grupom.“ Posledica takve klasifikacije je i svakodnevna diskriminacija, a koja je ojačana neznanjem, te to da se pripadnici ostalih grupa, a koje se ne ubrajaju u „rizične,“ ne testiraju, budući da smatraju da su imuni na HIV, a samo zbog toga što ne pripadaju grupi koja je (potpuno neopravdano) obeležena kao jedini nosilac ovog virusa.

Zbog toga je sve više mladih koji potraže lekarsku pomoć kada već uđu u stadijum AIDS-a, što ne bi smelo da bude praksa, a ako se uzme u obzir da se sa HIV infekcijom danas normalno živi uz pomoć adekvatne visoko aktivne antiretrovirusne terapije (HAART), koja je dostupna, te predstavlja jedan od najbitnijih elemenata u suzbijanju HIV infekcije i AIDS-a.

LGBTIQ zajednica je ranije često oklevala da podrži osobe koji žive sa HIV-om, između ostalog i zbog straha da se ne nastavi trend u okviru kojeg se HIV najčešće povezuje sa ovom grupom, te se unutar zajednice razvila svojevrsna (auto)stigmatizacija osoba koje žive sa HIV-om, te sindrom „zabijanja glave u pesak“, pa su osobe koje žive sa HIV-om, te su obolele od AIDS-a, dodatno diskriminisane, izopštene iz društva i osuđene na lečenje zastarelim lekovima, u objektima koji su u stadijumu raspadanja, te im nedostaje osnovna funkcionalnost.

Na javnim skupovima i događajima posvećenim LGBTIQ temama ranije se retko govorilo o pitanjima koja se tiču prevencije HIV-a, ili o podršci osobama koje žive sa HIV-om, pa se skoro ništa nije znalo o izazovima sa kojima se ove osobe svakodnevno susreću, a njihove potrebe su uglavnom ostajale nevidljive za širu javnost. Tokom pomenute protestne šetnje pripadnici LGBTIQ zajednice su se, kako kažu organizatori, prvi put prošetali kako bi, između ostalog, podigli i svest o HIV-u, ukazali na potrebu za boljom zdravstvenom zaštitom, lekovima poslednje generacije, te na neophodnost kontinuirane prevencije, a uvođenjem zdravstvene edukacije mladih u sistem obrazovanja. Prvi put je LGBTIQ zajednica progovorila u ime svih svojih pripadnika, te je ukazano na izazove sa kojima se zajednica suočava, zatražilo se donošenje zakonskog okvira kojim će se trans* osobama omogućiti pravna vidljivost, pravno regulisanje istopolnih zajednica, kao i bolji kvalitet života za pripadnike LGBTIQ populacije.

***

HIV je virus koji napada imuni sistem, te slabi sposobnost organizma da se bori protiv infekcija i bolesti. Najčešće se prenosi seksualnim putem, odnosno nezaštićenim seksualnim odnosom, ali i deljenjem igala i špriceva, kao i tokom trudnoće, porođaja ili dojenja, kada postoji mogućnost da HIV pozitivna majka zarazi dete.

Skraćenica HIV označava virus humane imunodeficijencije (human immunodeficiency virus). Lek za HIV još uvek ne postoji, iako se sve češće govori o tome da bi uskoro mogao da se pojavi,, ali zahvaljujući današnjim metodama praćenja i lečenja, moguće je biti HIV pozitivan i imati zdrav i dug život. AIDS je poslednja faza HIV infekcije, kada organizam više ne može da se bori sa ozbiljnim infekcijama. Međutim, kada se dijagnostikuje rano, uz blagovremeno i efikasno lečenje, HIV se u većini slučajeva ne razvije u AIDS.

Ovom prilikom bismo i da podsetimo da bi, ukoliko mislite da ste bili izloženi riziku da dobijete HIV, trebalo da potražite savet lekara i testirate se što pre. Što se ranije virus otkrije, veće su šanse da se izbegne bolest i na vreme otpočne sa lečenjem.

Većina testova, koji su besplatni, bazira se na laboratorijskoj analizi malog uzorka krvi. Ti testovi daju pouzdane podatke dva meseca nakon poslednjeg rizičnog kontakta (period prozora), a rezultati su dostupni već istog dana. U slučaju da su rezultati testa pozitivni, pacijent se upućuje u kliniku specijalizovanu za lečenje HIV-a, gde se vrše dodatna testiranja krvi, ne bi li se utvrdilo u kojoj meri je virus uticao na imuni sistem inficirane osobe i kako će se lečenje dalje odvijati.

Još jedna važna stvar je da osobe koje žive sa HIV-om, a redovno uzimaju terapiju, imaju nemerljivu količinu virusa u krvi, te nisu infektivni i ne mogu dalje da prenesu HIV.

Oceni 5