Dosije: Paramedijske strukture Zapadnog Balkana (5)
Judg 01 S

Photo: bit-tech.net

Slučaj OCCRP i Dru Salivena: Reketiranje pod plaštom istraživačkog novinarstva

“Cilj OCCRP-a je da pomognemo ljudima u svetu da razumeju kako organizovani kriminal i korupcija postoje u njihovim zemljama i vladama. Naša organizacija ne pripada nijednoj zemlji, političkoj filozofiji ili skupu verovanja osim tome da svi ljudi treba da imaju mogućnost da biraju svoje vlade i vode sopstveni život bezbedno, slobodno i dostojanstveno”, navodi se na sajtu OCCRP-a u delu koji se odnosi na misiju organizacije i dodaje jedno, više nego zanimljivo, opažanje kada je rad te mreže u pitanju: “Naš svet je sve više polarizovan. Svetski medijski kanali su ispunjeni propagandom, dezinformacijama i jednostavno pogrešnim informacijama. Zbog toga se svi moramo potruditi da shvatimo kako funkcioniše naše sve složenije društvo. Moramo biti u stanju da nađemo istinu kako bismo donosili odluke koje su nam potrebne. Mi smo posvećeni tome da naš način ispričamo istinu najbolje što možemo."

OCCRP je registrovano ime Mreže za razvoj novinarstva, dobrotvorne organizacije sa sedištem u Merilendu (reg. br. 501 (c) 3). Organizacija je proizašla iz Centra za istraživačko novinarstvo (CIN) koji je Dru Saliven (Drew Sullivan) osnovao u Sarajevu 2004. godine. Prema navodima na zvaničnom sajtu OCCRP finansijsku podršku za osnivanje te organiazcije pružio je Fond Ujedinjenih nacija za demokratiju (UNDEF) koji je podržao “Projekat izveštavanja o organizovanom kriminalu i korupciji”.

Prema navodima sa sajta organizacije, članice OCCRP su: Austria Dossier, Centar za istraživačko novinarstvo BiH (CIN), bugarski portal bivol.bg, češki Centrum pro investigativni žurnalistiku, mađarski portal atlatszo.hu, BIRN Kosovo, RE:BALTICA iz Letonije, 15min.lt iz Litvanije, SCOOP Makedonija, Association of independent TV journalists (ATI) i RISE Project iz Moldavije, MANS iz Crne Gore, RISE Project iz Rumunije, Novaya gazeta iz Rusije, The Kyiv Post, Media Development Foundation i portal slidstvo.info iz Ukrajine, Mreža za izveštavanje o kriminalu i korupciji (KRIK) i Centar za istraživačko novinarstvo Srbije (CINS).

Prema zvaničnim izveštajima tokom fiskalne 2014. godine od donatora i pružanja konsultantskih usluga organizacija je ukupno prihodovala 3.019.000 dolara, dok se u njenu kasu tokom 2015. godine slilo 2.771.000 dolara. U izveštaju za 2016. godine stoji da je OCCRP inkasirao 2.030.000 dolara od čega samo od vlade SAD 1.695.000 dolara. Tokom tri posmatrane godine OCCRP je ukupno finansiran sa skoro 8.000.000 američkih dolara.

Prema sopstvenim podacima, ta organizacija je podržana donacijama od strane Fonda za otvoreno društvo, Inicijative za Google digitalne novosti, Fondacije Skoll, Fondacije Sigrid Rausing, Nacionalne zadužbine za demokratiju (NED) i drugih. Organizacija je, takođe, primala razvojna sredstva od Američke agencije za međunarodni razvoj (USAID) preko Međunarodnog centra za novinare (ICFJ), Stejt departmenta i Švajcarske konfederacije.

Iako se u zvaničnoj biografiji osnivača OCCRP navodi da se taj, vazduhoplovni inženjer po struci, u SAD ranije bavio i nekom vrstom novinarstva, njegova biografija je veoma štura i ne pruža potpune i celovite informacije o karijeri koju je Saliven imao pre dolaska na Balkan. Međutim, za razliku od zvanične biografije iz koje se o Salivenu ne može saznati gotovo ništa, ljudi koji su imali priliku da rade sa njim izneli su brojne kotnroverze koje prate lik i delo ovog čoveka.

Sarajevski “Dnevni avaz” svojevremeno je za Salivena napisao da se radi o “prevarantu koji blefira i medijski reketira”, a da su famozni OCCRP i CIN (Centar za istraživačko novinarstvo) “društva jednog lica kojem je nemoguće naći adresu”. Novinari BiH koji su imali prilike da rade sa Salivenom kažu da su za vreme njegovog delovanja u Sarajevu nestali milioni maraka međunarodne pomoći namenjene BH medijima zbog čega je u jednom trenutku bio primoran čak i da napusti zemlju. U bosanskim medijima pominjana je suma od 1,7 miliona maraka koje su nestale u vreme Salivenovih “istraživanja” tokom kojih je objavio više tekstova u kojima su teško oklevetani visoki zvaničnici i javne ličnosti u regionu. Da je OCCRP i Salivenu nemoguće pronaći adresu u Sarajevu uverili su se i pravnici iz podgoričkog Advokatskog ortačkog društva Iustitia koji su tokom 2015. godine bezuspešno pokušavali da Salivenu uruče tužbu koja je bila podneta protiv njega. Advokat Vladan Bojić je na kraju ustanovio da OCCRP nema ni adresu niti bilo koju registracionu formu u Bosni i Hercegovini, državi u čijem glavnom gradu se nalazi sedište te fantomske organizacije.

U podgoričkom dnevniku "Pobjeda" 6. juna 2012. godine Senad Pećanin, osnivač, dugogodišnji glavni urednik i direktor sarajevskog nedeljnika "Dani", opisao je svoje negativno iskustvo sa Salivenom i njegovim CIN-om. “Centar za istraživačko novinarstvo (CIN ili OCCRP) je društvo jednog lica, a njen osnivač i direktor Saliven je diletant koji nije imao nikakvog novinarskog iskustva u SAD, odakle je došao u Bosnu predstavljajući se kao službenik američke ambasade i novinar. Riječ je o nekompetentnom čovjeku koji se služi mafijaškim reketaškim metodama protiv onih koji se usude da mu ne odgovore na njegove ucjene. Pokušao je u Bosni ucjenjivati i medije i kompanije prijeteći svojim vezama u Ambasadi”, kazao je tada Pećanin.

On je tom prilikom optužio Salivena za pokušaje reketiranja političkih stranaka i zvaničnika, te ljudi s novcem. Pećanin je opisao Salivenov pokušaj reketiranja čelnika energetske kompanije EFT Grupa Vuka Hamovića navodeći da je Saliven pretio Hamoviću da će o njemu objaviti kompromitujuće tekstove, ali je taj njegov pokušaj osujećen brzom i profesionalnom reakcijom Hamovićevog PR tima. "Dani" su u junu 2012. pisali kako se Saliven "počeo motati po BiH" 2000. godine, kada je uskočio kao predavač na nekoliko radionica koje su bile organizovane pod okriljem IREX-a, tadašnjeg USAID-ovog partnera u pomoći medijima u BiH. Pećanin je naveo da je do novca za osnivanje CIN-a Saliven došao zahvaljujući okolnosti da je ključni čovek u USAID-u, koji se bavio dodelom pomoći medijima, bio njegov lični prijatelj. S druge strane bivši uposlenik IREX-a, koji je zatražio anonimnost, opisao je za "Avaz" Salivenov kratak angažman u ovoj američkoj organizaciji.

On je došao kao trener za mlade novinare, ali mu je poslije nekoliko mjeseci ugovor storniran, jer ni klijenti ni poslodavac nisu bili zadovoljni. Došao je kao freelancer. Inače, svi su ga smatrali vrlo neozbiljnim i, kada je držao treninge, ljudi nisu znali da li imaju posla s komičarem, jer je zaista i radio kao stand-up komičar, odnosno komedijaš, ili se radi o treneru za novinare. Ljudi su bili potpuno zbunjeni”, izjavio je Salivenov kolega iz IREX-a.

Kako Saliven istražuje po BiH i regionu, najbolje govori tekst o bivšem međunarodnom sudiji Suda BiH Geraldu Gahimi. Njega je CIN, manirom direktora Salivena, optužio za korupciju u Ruandi, zemlji u kojoj je Gahima radio pre dolaska u BiH. Sam Gahima je od Visokog sudskog i tužilačkog veća i OHR-a zatražio internu istragu nakon koje je Ured disciplinskog tužioca VSTV-a konstatovao da su sve optužbe bez dokaza i neosnovane. Važno je istaći kako je Gahima Ruandu napustio zbog tragedije čija je žrtva bio jedan od članova njegove porodice, a motiv za Salivenov atak na njega, navodili su "Dani", bilo je upravo njegovo nepristrasno ponašanje kao sudije.

U međuvremenu više medija u regionu problematizovalo je Salivenov rad i način finansiranja CIN-a i OCCRP svih ovih godina. U magazinu "Dani" istaknuto je da je još u samom nastanku projekta CIN-a najveća zamerka, kako domaćih tako i nekih međunarodnih ocenjivača, bila rezolutno odbijanje Salivena da se u projekat uključe neka od zvučnijih domaćih novinarskih imena. Takođe, stavljane su i primedbe na koncept projekta po kome su svi angažovani trebalo da napuste svoje redakcije sa kojima Saliven nije ni pokušao da napravi bilo kakav dogovor. “Sve što se u domaćim medijima radi je loše”, mesijanski je tumačio Saliven, poznat i po još jednom uputstvu za svoje sledbenike: "Intervju je prevaziđena forma, to postoji još samo u istočnoj Evropi"?!

“Pobjeda” i “Dani” takođe su naveli da je "istraživač" iz Tenesija izveštavao iz gradske većnice što je izazivalo sumnju da je Saliven došao u Bosnu bez nekog ozbiljnog novinarskog bekgraunda. U kratkoj biografiji na sajtu CIN-a ističe se da je Saliven, pre nego što je osnovao taj medij "radio kao novinar izveštač u lokalnim novinama u Tenesiju, u Nešvilu. Potom CIN navodi kako je Saliven bio član Tima za specijalne zadatke u AP-u. Prema tim navodima bio je i član Upravnog odbora organizacije istraživačkih novinara i urednika (IRE) te Nacionalnog instituta za kompjutersko istraživanje (National Institute for Computer Assisted Reporting) gde je radio kao snabdevač novinara informacijama s interneta.

O dometima Salivenovog istraživačkog novinarstva takođe govori njegov opis Crne Gore, države koja je jedna od njegovih omiljenih meta, a koji je dao na jednom od svojih sajtova. On najmanju bivšu jugoslovensku republiku opisuje kao zemlju koja je kulturološki „čvrsto vezana za Srbiju“ i da je njen sever „zemlja bezakonja“. “To je postojbina familije Slobodana Miloševića, Radovana Karadžića, krijumčarenja i srpskog nacionalizma. Skadarsko jezero je jedna od najvećih svjetskih tačaka krijumčarenja ljudi u svrhe seksualne zloupotrebe”, ustvrdio je Saliven. Najinteresantniji je, međutim, bio njegov opis Podgorice za koju je napisao da je „jedan od najružnijih gradova na svetu“.

Bez obzira na sve kontroverze koje prožimaju Salivenovu biografiju, nepobitna je činjenica da su se desetine miliona maraka međunarodne pomoći, namenjene medijima u BiH, slile, između ostalih, i u njegove džepove.

Deo tog novca OCCRP je prosledio CINS-u i KRIK-u, svojim podružnicama u Srbiji specijalno namenjenim za obračun sa vladama u Beogradu i Podgorici.

CINS: Od NUNS-ovog nedonoščeta do Salivenove medijske batine

Portal Centar za istraživačko novinarstvo Srbije (CINS) nalazi se u vlasništvu istoimene neprofitne nevladine organizacije registrovane u Agenciji za privredne registre kao fondacija pod matičnim brojem: 28825633. Uz finansijsku i logističku pomoć OCCRP, CINS je osnovan 2007. godine kao sekcija Nezavisnog udruženja novinara Srbije (NUNS), a od 2012. godine postao je samostalno pravno lice. Već sam čin osnivanja CINS-a predstavljao je svojevrsni skandal, s obzirom na to da je osnovan od strane udruženja novinara koje se u ovom slučaju našlo u ozbiljnom sukobu interesa. Primajući stotine hiljada evra donacija godišnje na ime zaštite položaja svojih članova, NUNS je deo tog novca iskoristio za formiranje medija koji je po svim parametrima, posebno kada je način finansiranja u pitanju, predstavljao nelojalnu konkurenciju ostalim medijima u Srbiji u kojima su zaposleni članovi NUNS-a čije je interese to udruženje bilo pozvano da štiti. Nešto slično NUNS će ponoviti i prilikom osnivanja nedeljnika “Novi magazin” koji, istina, neće formalno biti u vlasništvu tog novinarskog udruženja već njegove bivše predsednice Nadežde Gaće. Pa ipak, zahvaljujući ljudima koji su svoje uhlebljenje našli u redakciji novog nedeljnika, već od samog osnivanja bilo je jasno da je u pitanju NUNS-ov projekat. Ubrzo po osnivanju ovaj nedeljnik će preći u ruke tajkuna Miroslava Bogićevića, koji je po nalogu tada vladajuće Demokratske stranke preuzeo njegovo finansiranje. “Novi magazin” je osnovan sa osnovnom namenom da bude jedan od medijskih protagonista tadašnje vlasti što je svojim pisanjem u više navrata nedvosmisleno i potvrdio vodeći neprekidnu kampanju u korist DS-a.

Centar za istraživačko novinarstvo Srbije (CINS) sebe je definisao kao neprofitnu nevladinu organizaciju posvećenu “istraživačkom novinarstvu po najsavremenijim, međunarodno usvojenim standardima i uz korišćenje novih alata, tehnika i znanja o profesiji”. Među svojim osnovnim ciljevima CINS između ostalih navodi i promociju “nezavisnog, odgovornog i profesionalnog novinarstva i uvođenje i poštovanje visokih i međunarodno prepoznatih standarda u novinarstvu”, što će se u slučaju ovog paramedija od samog početka ispostaviti više kao spisak lepih želja i pokušaja da se prikrije suština delatnosti ove organizacije. Od svog osnivanja CINS je bio sastavni deo mreže koju je formirao OCCRP.

Analizom sadržaja koji je produkovao ovaj portal relativno lako se mogu uočiti određene pravilnosti koje jasno ukazuju na političku i interesnu pozadinu njegovog delovanja. U tom smislu ilustrativan je podatak da se u vreme vladavine Demokratske stranke i njenog lidera Borisa Tadića, CINS bavio temama poput problema čestog promena naziva ulica, trgovine mestima u studentskim domovima, problemima ilegalne eksploatacije peska dok su obrade tema iz oblasti organizovanog kriminala uglavnom više ličile na biltene Uprave kriminalističke policije i Specijalnog tužilaštva za organizovani kriminal negoli na “promociju nezavisnog, odgovornog i profesionalnog novinarstva i.... poštovanje visokih standarda u novinarstvu” kako je to navedeno na CINS-ovom sajtu. Tako su se na CINS-ovom meniju našli pripadnici zemunskog klana, Darko Šarić, Miroslav Mišković i ostali koji su bili predmet obrade UKP dok je tom upravom rukovodio Rodoljub Milović. S promenom vlasti u maju 2012. godine CINS će nastaviti da bude medijski instrument u rukama policijskih i tužilačkih struktura i to sve do pomenutih smena načelnika pet policijskih uprava u junu 2014. godine, kada će početi da vodi otvorene kampanje protiv aktuelnih vlasti u Srbiji. Te kampanje biće zasnivane na brutalnom manipulisanju činjenicama i dokazima nepotkrepljenim spekulacijama, u čemu će se prepoznati rukopis iste škole koja je primenjena i u kampanjama koje su vođene na sajtovima pod kontrolom BIRN-a.

Za razliku od prethodnog perioda kada su se objavljeni tekstovi uglavnom bavili temama lokalnog karaktera, početak bavljenja “velikim pričama” CINS će započeti u aprilu 2014. godine i to serijom tekstova u kojima će se obrušiti na Crnu Goru i Mila Đukanovića što je rađeno u direktnoj sprezi i po nalogu OCCRP i njegovog glavnog urednika Dru Salivena. “Istraživački” poduhvati će se nastaviti tekstovima objavljenim pod naslovima Država ostavila Veliko Polje vodenoj stihiji, Ispovesti uhapšenih zbog komentara na Fejsbuku, Kako dočekati katastrofalne poplave u 12 (pogrešnih) koraka sa jasnim ciljem političkog obračuna sa aktuelnim vlastima u Srbiji kroz brojne spekulativne insinuacije o navodnim propustima u postupanju prilikom sanacije posledica poplava u maju 2014. godine. Koliko je taj poduhvat bio važan za CINS svedoči i podatak da su u aktivnostima ovog portala poplave imale status posebnog projekta.

U pokušaju da u periodu nakon smene Rodoljuba Milovića situaciju u Srbiji predstave u što gorem svetlu “istraživači” CINS-a, Bojana Jovanović i Stevan Dojčinović, otkriće u novembru 2014. godine “Tragove međunarodne mafije u Srbiji” o čemu će u uvodu istoimenog teksta napisati sledeće: “Novinari Centra za istraživačko novinarstvo Srbije (CINS) ušli su u trag novčane transakcije od 12.000 dolara koju je moćna kriminalna grupa koja se bavi pranjem novca poslala u Srbiju. Novac je uplaćen na bankovni račun osamdesetogodišnje ruske imigrantkinje Sabine Buzdum koja je, zajedno sa članovima svoje porodice, osnovala više kompanija na adresi svoje kuće u Beogradu..... Sabina je u međuvremenu umrla, ali na papiru je i dalje vlasnica fantomske firme.” Ovo neverovatno “istraživačko postignuće” najpoznatijih imena CINS-ove redakcije postaće predmet podsmeha stručne javnosti i najbolji dokaz amaterizma ljudi koji su se, simulirajući bavljenje ozbiljnim istraživačkim novinarstvom, okitili svim mogućim novinarskim nagradama i na kontu toga, za svoje poduhvate dobijali stotine hiljada evra donacija.

Ništa bliže profesionalnim standardima CINS se neće približiti ni tekstom "Srbija i Kosovo pregovaraju, kriminalci profitiraju" u kome će se potpuno neosnovano i zlonamerno pregovarački proces, čiji je cilj normalizacija odnosa Srbije i Kosova predstavljati kao podsticaj za zamah prekograničnog kriminala. Slično će se dogoditi i serijom tekstova o navodnoj pomoći države firmi “Pink international company” u vlasništvu Željka Mitrovića. Iako je u naslovima tekstova "Država pomogla Pinku sa 3,9 miliona evra" i "Pink dobio najmanje sedam miliona evra kredita od države" jasno aludirano da je Pink pomoć u vidu novca dobio od države, iz samih tekstova jasno se vidi da je ta medijska kuća jedino dobila garancije od Agencije za osiguranje i finansiranje izvoza (AOFI) na osnovu kojih je kasnije podigla kredite od komercijalnih banaka što je “privilegija” koju danas koristi većina izvozno orijentisanih firmi u Srbiji. Kako je Pink svoju delatnost proširio i na zemlje regiona u koje izvozi svoju programsku produkciju, slučaj garancija ni u jednoj tački nije sporan. Utoliko pre što u tekstovima nema ni naznaka da neki do kratkoročnih kredita nije bio vraćen što je jedini slučaj u kojem bi se mogla aktivirati data garancija. Umesto još jednog u nizu velikih istraživačkih otkrića, CINS je u pomenutim tekstovima iznova demonstrirao svoju jalovost, veću privrženost manipulacijama naslovima i sklonost ka senzacionalizmu negoli uvažavanju činjenica i potrebi da se za sve iznete optužujuće tvrdnje predoče i odgovarajući dokazi.

Baš kao i u slučaju BIRN-a, posebnu ulogu u stvaranju reputacije ozbiljnog istraživačkog medija odigrali su NUNS i povezane organizacije i pojedinci zahvaljujući kojima su CINS i njegovi novinari, uprkos dokazanom manjku profesionalnosti u svom radu, postali najnagrađivanija grupa u Srbiji. Koliko je CINS bio favorizovan u procesu dodeljivanja nagrada ponajviše svedoči slučaj NUNS-ovih novinarskih nagrada, koje finansira Ambasada SAD u Beogradu, a koje su 2012, 2013, 2014, 2015 i 2017. godine, za tekstove objavljene u toku prethodnih godina, sve dodeljene CINS-u u kategoriji online medija, iako taj portal sve do 20. januara 2017. godine uopšte i nije bio registrovan kao medij (Registarski broj IN000492), što je bio jedan od formalnih uslova kako bi tekstovi objavljeni na njemu uopšte mogli da se nađu u konkurenciji onih koji se razmatraju za dodelu pomenute nagrade. Uprkos nepostojanju formalnih, ali i suštinskih uslova koji se odnose na kvalitet sadržaja nagrađivanih tekstova, ali i očiglednoj činjenici da je reč o sukobu interesa, očigledno je da je NUNS-ova nagrada unapred bila rezervisana za CINS i KRIK ( koji je nagrađen 2016) što je dodeljivanje ove nagrade u potpunosti obesmislilo.

Pored prekida veza sa kriminalističkom policijom nakon smene Rodoljuba Milovića, jedan od ključnih momenata za CINS dogodio se u proleće 2015. godine kada je dotadašnji urednik portala Stevan Dojčinović sa nekolicinom novinara napustio svoju dotadašnju redakciju i osnovao novu organizaciju KRIK koja je takođe formirana pod patronatom OCCRP. Tajming, izgled i forma novog portala otkrivali su da je reč o pokušaju stvaranja pandana Antidotu koji je u februaru 2015. godine počeo da objavljuje analize i dosijea sa neoborivim dokazima o falngrantnim kršenjima zakona od strane zaštitnika i pokrovitelja CINS-a i KRIK-a iz kriminalističke policije i Specijalnog tužilaštva. Pod pritiskom novih okolnosti, KRIK je brzinski napravljen kako bi se kao novi medijski instrument iskoristio za odbranu zloupotreba i kriminalnih delatnosti svojih pokrovitelja, koji su razotkriveni u slučajevima Jelova Gora, Šarić i Pukanić.

Iako Dojčinović javnosti nikada nije objasnio šta ga je to u okvirima CINS-a sprečavalo da se bavi svojim poslom, zbog čega je morao da osnuje novu paramedijsku organizaciju, odgovor se ipak nazire kada se pogledaju finansijska sredstva koja su formalno ove dve organizacije, a u suštini jedna te ista gurpa ljudi, zbirno prihodovale u periodima pre i posle formiranja KRIK-a. Tako je tokom 2013. godine CINS prihodovao 8,5 miliona dinara, 2014. godine 9,3 miliona, dok su prihodi u naredne dve godine iznosili 7,3 i 16,4 miliona dinara. Umesto 8,5-9,5 miliona inkasiranih tokom 2013. i 2014, CINS i KRIK će u naredne dve godine zajedno prihodovati 11,5, odnosno 27,1 miliona dinara koliko su iznosile donacije u 2016. godini. Pomenute brojke jasno ukazuju da je udvajanje jedne te iste organizacije izvedeno kako bi se prikupio što veći obim novčanih sredstava od stranih donatora koji prilikom dodeljivanja grantova imaju unapred zadata ograničenja u pogledu visine novčanih iznosa koji se mogu dati pojedinačnim organizacijama.

S obzirom na to da je reč o povezanim grupama ne čudi što se i u slučaju CINS-a, baš kao i u slučajevima BIRN-a i KRIK-a na listi donatora uglavnom pojavljuju iste fondacije: Fondacija za otvoreno društvo Srbija, Evropska komisija, Evropska klimatska fondacija (European Climate Foundation), Ambasada Kraljevine Holandije, Ambasada Kraljevine Norveške, Rockfeller Brothers Fund, National Endowment for Democracy (NED), UNDP Srbija, Delegacija EU u Republici Srbiji, OCCRP, Balkan Trust for Democracy, Ambasada SAD u Srbiji, ali i Ministarstvo kulture i informisanja Republike Srbije.

Nakon odlaska ekipe okupljene oko Stevana Dojčinovića u radu CINS-a postaće primetno izvesno posustajanje kako u pogledu kvantiteta produkcije tekstova tako i stepena njihove oštrine prema zadatim metama. Ulogu znatno radikalnijeg pristupa preuzeće KRIK koji će za samo dve godine svog postojanja postati udarna pesnica OCCRP-a u Srbiji i centralni stub i sinonim za paramedijske strukture u regionu.

Salivenov crnogorski ogranak

Od sredine 2014. godine mediji u Crnoj Gori koji su još od vremena “Duhanske afere” bili prepoznati kao deo paramedijskih regionalnih struktura i redovni učesnici u kampanjama čija su meta bili Milo Đukanović i njegovi saradnici (Vijesti, Monitor, Dan), počeli su da objavljuju tekstove do tada nepoznatog Centra za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) predstavljajući ga kao nezavisnu medijsku organizacju koju čine ugledni novinari iz regiona specijalizovani za bavljenje temama iz oblasti istraživačkog novinarstva. Ubrzo će se, međutim, ispostaviti da je reč tek o još jednoj podružnici u sastavu mreže OCCRP-a iza čijeg osnivanja i delovanja su se krili upravo oni koji su prenosili tekstove CIN-CG simulirajući da ne prenose svoje već tekstove neke novonastale ugledne i nezavisne organizacije.

U potrazi za osnivačima i autorima CIN-CG, pojedini crnogorski mediji ustanoviće da je ta organizacija osnovana 31. januara 2014. godine od strane firme Daily Press doo, koja je ujedno vlasnik i dnevnog lista Vijesti i TV Vijesti iz Podgorice. Iza oba medija stoji kontroverzni biznismen i medijski tajkun Miodrag Perović. Prema dostupnim informacijama, on se nalazi i u Upravnom odboru CIN-CG, kojim predsedava Željko Ivanović, izvršni direktor Vijesti, a među članovima su još i Mihajlo Jovović, glavni urednik tog dnevnog lista, Slavoljub Šćekić, nekadašnji izvršni direktor, a potom predsednik Borda TV Vijesti, kao i Vladan Mićunović, glavni urednik iste televizije. Predsednica CIN-CG je Milka Tadić Mijović, sestra od strica bivšeg predsednika Srbije Borisa Tadića i izvršna direktorka nedeljnika Monitor, koji je takođe još od ranije bio deo mreže OCCRP-a. Popred CIN-CG, Vijesti i Monitora, najvažniji deo crnogorskog ogranka OCCRP predstavlja organizacija Mreža za afirmaciju nevladinog sektora (MANS) na čijem čelu se nalazi Vanja Ćalović jedna od najmoćnijih nvo aktivistkinja u regionu koja, zahvaljujući svojim privatnim vezama sa Ambasadom SAD u Podgorici i ljudima iz Evropske komisije, povezanim organizacijama obezbeđuje gotovo monopolistički položaj kada su u pitanju grantovi zapadnih institucija i fondacija.

 

Oceni 5