Tekstovi sa tagom: Žikina arhiva

Si Đinping

Ekskluzivno: Iz knjige “Si Đinping – Kineski san” (1)

Predviđati je teško, naročito budućnost

Si Đinping prvi je predsednik Kine rođen nakon Maove revolucije. Njegov životni put obeležile su velike nade pedesetih godina prošlog veka, mračni događaji šezdesetih, pobeda razuma sedamdesetih, te vrtoglavi ekonomski i društveni napredak osamdesetih. Si je došao na čelo Kine nakon što je ona već postala druga svetska sila, s ambicijom da je preobrati u vodeću snagu sveta. Priča o Si Đinpingu priča je o Kini, o njenim uspesima, izazovima i dilemama
Opatt 01 S

Retro ljepota: Opatija 2008, iz arhive Željka Stojanovića

U jarkim bojama ljeta

Nakon što nam je fotograf Željko Stojanović predstavio crno-bijelu Opatiju iz 1980, bio je red da ovo omiljeno ljetovalište i odmorište vidimo u novom ruhu, s kolornim snimcima iz nešto bliže 2008. godine. U prilici smo tako da poredimo staro i novo, da vidimo što se u Opatiji promenilo tokom te tri decenije. Ono što je identično jeste osjećaj – da je Opatija još uvijek prelijepa, izazovna i uzbudljiva. I da onaj ko nije bio u Opatiji – ne zna što je propustio!
Lastovo 01 S

Žikina arhiva iz 1981: Putovanje u zabranjeno

Lastovo, otok u srcu mora

Lastovo je, kao i Vis, za strane turiste zatvoreno još 1975. godine, kad je počela gradnja skloništa za obalski raketni sistem protivbrodske odbrane koji je trebao da upotpuni takozvanu strategiju odbrane 1000 otoka. Za domaće turiste, ova dva otoka nikad nisu bila zatvorena. Koristeći tu mogućnost slobodnog putovanja, daleke 1981, po zadatku redakcije “Fokus”, put Lastova krenuo je Željko Stojanović; umjesto priča o vojnim utvrđenjima, zatekao je pravi otočki život – djecu koja idu u školu, pijacu, kafane, prekrasne plaže, stare građevine, stoletne masline, ribare, kafane. JNA i njeni paranoici bili su negde drugde. Nakon 37 godina, ovim je fotografijama s Lastova naš prijatelj Željko Stojanović obezbedio ugodno putovanje u daleku crno-bijelu prošlost; današnje Lastovo jeste se promenilo, ali ne toliko da ne bismo prepoznali tradicionalne toponime – centar grada, crkvu i istovetni duh ljudi koji zagledani u pučinu večito pitaju – ima li života iza horizonta?