Tekstovi sa tagom: fotogalerija

Amuzi1

Hommage za Hammond: Wunderbar Wunderlich

Kad organa nježno klizi

U paralelnom muzičkom svetu tokom šezdesetih i sedamdesetih, a bogami i osamdesetih, nisu vladali samo rock'n'roll, The Beatles, The Rolling Stones ili Bob Dylan; njima se svojom blistavom karijerom pridružio klavijaturista Klaus Wunderlich, čovek koji je proslavio Hammond orgulje, te su ga zbog toga zvali „Hammond King“ ili „ King H“. Svirajući raznorazne cover-melodije, od najljigavije pop muzike preko opereta do swing-jazza, Wunderlich je postavio visoke kič standarde koji danas postaju vrsta kempa. Kao prethodnik „muzike za liftove i robne kuće“, Wonderlich je bio inspiracija za mnoge sfrj-bendove koji su leti svirali po hotelskim terasama uz more; koliko je ljubavi započelo uz njegovu organu – nikad se neće saznati. Zna se da je objavio preko 110 albuma i da je prodao preko 24 miliona ploča; on i njegove hammond-kolege lansirali su, takođe, prepoznatljiv vizuelni identitet vezan za omote LP ploča; diskretna erotika, seksi detalji, foto-nagoveštaji strasne ljubavi ili dvosmisleni naslovi – bili su ključ ovog Hammond-Pokreta koji i danas ima svojih pristalica. U Klausovu čast, donosimo fotogaleriju najklasičnijih hammond-omota gramofonskih ploča iz sedamdesetih godina...
Erots 01 S

George Striftaris: Pun krug života

Ujed ili tragovi zuba

Radost u starosti. – Mislilac, kao i umetnik koji je svoje bolje Ja spasao u delu, oseća jednu skoro pakosnu radost kada vidi kako njegovo telo i duh tokom vremena polako bivaju načeti i narušeni, kao da iz nekog ugla posmatraju lopova koji posluje oko njihovog trezora, znajući da je ovaj prazan i da su sva blaga sklonjena. (Niče) Fotograf George Striftaris rođen je u gradiću Arta na severozapadu Grčke, ali već neko vreme živi i radi u Atini. Centralni deo njegovog rada zauzima nago muško telo, te njegova fizionomija i ponašanje, a koji ga izvlače iz stereotipa i stavljaju u drugačiji kontekst od uobičajenog. Nagost za njega predstavlja oslobađanje od onog štita koji se dobrovoljno navlači, ili je pak nametnut, a koji pojedinci koriste kako bi zaštitili sebe od okruženja, te okruženje od sebe. Tako je ogoljeno telo početak i osnova, jer nago se telo ne pretvara, a to kako ga posmatrač vidi govori o posmatraču, a ne o telu, te načinu fotografisanja. Striftaris je do sada uradio naslovne strane mnogih poznatih časopisa i monografija, te izlagao kako samostalno, tako i u okviru grupnih izložbi u Grčkoj i drugim evropskim zemljama. Nedavno je objavio i fotografski album pod naslovom PHOSPHORUS, u kojem je sakupljeno ono što je uradio u poslednjih osam godina, a što je poželeo da podeli sa publikom. Ovaj talentovani fotograf pristao je da sa čitaocima XXZ magazina podeli deo svojih fotografija, a oni koji budu poželeli da saznaju više o njegovom radu mogu to da učine na njegovom web-sajtu, Instagram profilu, Facebook i Vimeo stranicama, te njegovoj online prodavnici.

Žikina arhiva: Crno bijela prestonica SFRJ

Pun krug tramvajem - putovanje dvojkom 1974. godine

Tokom svog boravka u glavnom gradu SFRJ 1974, o čemu smo objavili galeriju „Sećanje na Beograd 1974. godine“, zagrebački fotograf Željko Stojanović rešio je da svojim aparatom dokumentuje čuvenu beogradsku trasu „Krug dvojke“, odnosno uži centar. Od kad postoji, „dvojka“ uvek ide istim putem: od pristaništa preko Kalemegdana, potom Dušanovom do Vuka; odatle ide Bulevarom, skreće u nekadašnju ulicu Borisa Kidriča (danas, ultraoriginalno nazvana „Beogradska“), stiže na Slaviju, odatle ide niz Nemanjinu do železničke i autobuske stanice, a završava Karađorđevom do – pristaništa. Te zbunjujuće daleke 1974. Beograd je iz današnje perspektive bio pust; crno-bele neretuširane fotografije otkrivaju ono malo sveta po ulicama, sem oko autobuske stanice. Neki od toponima, recimo park kod Vukovog spomenika – danas izgledaju neprepoznatljivi, jer je tamo posečeno više stabala nego što je to uspelo gradonačelniku Draganu Drvoseku 2010. Obložene patinom sećanja, ove Žikine fotografije glavnog grada hommage su vremenu u kojem je čak i tramvaj bio sasvim ugodno sredstvo transporta, jer se Beograd mogao obići lako i zgodno, bez gužve i haosa. Crno-bijeli osećaj nostalgije s razlogom favorizuje prošlost – jeste sve bilo sporije, naizgled siromašnije, ali tko mari? Živelo se mirnije i spokojnije, a tramvaji su stizali na vreme. Točno po redu vožnje.  
Azra 01 S

Goran Pavelić Pipo: Arhivirane rock uspomene

Azra u Gospiću 1978. godine

Pre gotovo četiri decenije, u jesen 1978, tadašnja postava Štulićevog benda s pjevačem Jurom Stublićem održala je u Gospiću koncert, kao dio promocije omladinskog lista “Polet” koji je reklamirao svoj novi (ofsetni) izgled koncertima Azre po regionalnim centrima. Ovih 12 nefotošopiranih, gotovo historijskih fotografija imaju svoju priču: koncert Azre održan je u kinu "Jedinstvo"; nakon toga cijela se ekipa uputila u kuću Pipovog bratića preko puta kina, a čovjek u uniformi JNA kojem Johnnyjevo rame služi za emocionalnu utjehu nije nitko drugi već - Husein Hasanefendić Hus, budući šef Parnog Valjka! Inače, lijepa vijest glasi: photo-rariteti iz arhive Gorana Pavelića, našeg velikog prijatelja, redovito će se pojavljivati na XXZ stranicama sa željom da sačuvamo sećanje na zajedničku rock prošlost…
Panks 01 S

Alternativa u 30 slika: Jože Suhadolnik, svedok osamdesetih

Balkan pank, energija i anarhija

Jedan od najboljih slovenačkih fotografa Jože Suhadolnik, autor čitavog niza foto-knjiga (među kojima su “Portreti”, “Jutra v Rusiji”, “Auslenderji” ili ”Album, Neue Slowenische Kunst 1980 – 2000”), svoju je karijeru započeo kad je imao 15 godina, fotografišući Siouxsie and The Banshees na njihovom koncertu u Ljubljani 1981: “ Siouxsie je izgledala kao boginja na sceni sa njenim, baršunastim glasom i sjajnim muzičarima – svi mladići su se u nju zaljubili!”. Suhadolnik je nastavio da prisustvuje punk događajima iz čega je nastala njegova knjiga “Balkan pank” u izdanju kuće Akina Books. “Odnos države prema pankerima bio je prilično agresivan. Mogao si da budeš uhapšen i prebijen samo zato što si sprejom pisao grafite ili nosio bedž ‘Nazi Punks Fucks Off’, jer je reč ‘Nazi’ bila omražena… Kad su otvoreni policijski dosijei, nakon nezavisnosti Slovenije, pronašao sam svoj dosije od preko 400 strana, jer sam u to vreme posećivao koncerte, fotografisao pankere i družio se sa disidentskim piscima i pesnicima”. Ekskluzivno za XXZ magazin, sa dozvolom autora, predstavljamo 30 fotografija iz knjige “Balkan pank”. +++ Balkan Pank is an original view of ex-Jugoslavia counterculture during the 1979-89 decade, an underrepresented period of punk attitude without the uniform in a non-aligned Communist country, a group of people escaping a dictatorship through their own set of rules. Jože Suhadolnik started this project when he was 13 year old. He was an insider of the 80s punk and squat movement and also an extremely promising young photojournalist, drawn to counterculture, alternative ways of living and genuine rebellion, his curiosity lead us to the hidden corners of in underground labyrintine squats and illegal gigs where he started documenting the vibrant energy of the nights when bands with names like The Bastards and VideoSex used to play.
Belgr 01 S

Žikina arhiva: Crno-bijela prestonica SFRJ

Sećanje na Beograd 1974. godine

Nestvarno daleke 1974, na poziv urednice likovnog programa Dunje Blažević iz beogradskog Studentskog Kulturnog Centra (SKC) iz Zagreba je u glavni grad SFRJ stigao mladi fotoreporter Željko Stojanović, danas poznatiji kao Žika. Razlog dolaska: izložba u galeriji SKC, sa fotografijama koje će Željko snimiti na licu mesta, u Beogradu. Prva serija slika posvećena je kultnim mestima prestonice; posetio je Žika hotel „Moskvu“, svratio u prvi dragstor na Balkanu (radio non-stop), obišao kafiće, uhvatio noćne kadrove na Terazijama, uhitio čistača cipela i male zanatske radnje koje su u međuvremenu nestale, a čak je snimio i Tinu Tarner koja je baš tih dana gostovala u Beogradu! Taj i takav Beograd koji je Stojanović sačuvao na starim filmovima, poseduje onu vrste osebujne patine koju danas razložno zovemo nostalgijom bolje prošlosti; ove nedigitalizovane fotografije zrače toplinom, svaki ožiljak na slici jeste dragoceno svedočanstvo o radostima vremena kad je sve bilo drukčije – sporije, emotivnije, uzbudljivije, jer je tadašnji život bio zbir malih, ugodnih zadovoljstava, o čemu pričaju detalji sa ulica, trgova i lokala u kojima se pio vinjak s malom kiselom. I, još jedna lijepa vijest: uskoro sledi nastavak iz Stojanovićevih arhiva!
Marokko 01 S

Aleksandra Martinović: Kroz pustinju i planine

Maroko, putopis u slikama

Kraljevina Maroko po mnogo čemu je fascinantno turističko odredište; prelepe peščane plaže smenjuju se sa egzotičnim gradovima, teški planinski lanci otvaraju se između pustinja, a sve pršti od kolorita i čarobnih zalazaka sunca. Sve je to iskusila Aleksandra Martinović, rođena 1991, koja je završila Fakultet dramskih umetnosti, odsek kamera. Bavi se videom i fotografijom, a ovo je njena prva galerija koju objavljuje XXZ magazin.
Robic 01 S

Petar Luković: Vlastita Bolja prošlost u slikama (4)

U crno-belom ritmu osamdesetih

Paralelno sa feljtonom „Bolja prošlost“ koji se bavi istorijom jugoslovenske estrade, krenula je photo-slikovnica iz muzičkog života autora ove knjige. Iz zaboravljenih kutija i albuma, na svetlo dana izvučene su njegove fotografije u društvu nekad, a možda i sad velikih zvezda, među kojima su, recimo, Jura Stublić, Ana Rupel, Bebi Dol, Milić Vukašinović, Gorica Popović, Mario Mihaljević, Neda Ukraden, Dražen Vrdoljak, Ivo Robić… Biće toga još, sve u ime Bolje prošlosti!
Sojen 01 S

Ada Međica, ostrvo mira i tišine

Daleko od razuzdane gomile

Ada Međica je šumovito rečno ostrvo na Novom Beogradu smešteno preko puta centralnog dela Ade Ciganlije, dok se sa druge strane preko reke Save nalaze novobeogradski Savski kej, Blokovi 44, 45 i 70. Čini ga naselje čiji su stanovnici pre 56 godina osnovali Udruženje „Ljubitelji Save i Dunava: Ada Međica”. Premda postoji gradski rečni prevoz koji svakoga dana prevozi putnike na ostrvo poznato kao “oaza mira”, na Adi Međici, srećom, nema restorana, kafića kao ni drugih popularnih sadržaja modernog gradskog života, već možete provesti vikend kao gost nekog od stanovnika među kojima ima vrhunskih gastronoma. Naselje čine sojenice u čiji izgled domaćini ulažu neobičnu kreativnost; svaka od kućica šalje poruku o svom vlasniku i njegovom ukusu; zbir takvih osobenosti čini ovu oazu potpuno drukčijom u odnosu na gradska urbana okruženja. Šetajući ovim ostrvom posetilac ne može da se ne zapita - da li slobodu da budemo samosvojni, možemo osvojiti jedino u prirodi?
Bed 01 S

Cristina Coral : Stepenika bezbroj ima

Gospođo, ja sam sama

Kada su u pitanju fotografije samouke italijanske umetnice Cristine Coral, akcenat je uglavnom je na mehanizmima koji konstruišu odsutnost današnjeg čoveka i posledicama koje ti mehanizmi donose. Usamljenost, dekonstrukcija vremena, kreiranje života putem medijsko-tehnoloških oruđa, stvaraju jedan život koji je sklon zaboravljanju osnovnih emocija. Kroz svoje fotografije, fotografkinja kao da tvrdi da se emocije najlakše zaboravljaju u samoći, te svoje subjekte izoluje, i postavlja ih tako da su nam uglavnom okrenuti leđima. Coral je pristala da sa čitaocima XXZ magazina podeli deo svojih fotografija, te im dopusti na sa promišljanjem nastave tamo gde je ona stala.
Racij 01 S

Valerio Bispuri: Putevima novog narkotika

Paco - droga koja proždire ovisnike

Valerio Bispuri rođen je u Rimu 1971. godine, a odmah po završetku studija književnosti počeo je da radi kao fotoreporter. Sarađivao je sa brojnim italijanskim i internacionalnim magazinima, poput L’Espresso, Il Venerdì, Internazionale, Le Monde, Stern, te je donosio reportaže iz Afrike, Azije, sa Bliskog Istoka i iz Latinske Amerike - a više od deset godina živeo je u Buenos Airesu, gde je završio dva velika projekta koji imaju neporeciv društveni značaj. Osam godina je radio na seriji fotografija "The Paco", koja se bavi proizvođačima i konzumentima nove jeftine droge poznate pod istim imenom, a koja je skratila živote značajnog broja mladih u predgrađima velikih gradova Južne Amerike. Bispuri je pristao da sa čitaocima XXZ magazina podeli deo ove serije, koja informiše i upozorava, te ilustruje razarajuće posledice koje stari, te novi narkotici na tržištu ostavljaju na čitavo društvo.
Reinde 01 S

Tosca Joséphine Weinfeld: Fotografkinja u zaleđenoj zemlji čuda

Tromsø - Sneg je bio hladan

Tu negde, oko sredine januara, na pola prolećne zime, prinuđeni smo da uvezemo nekoliko zimskih fotografija iz prijateljske Norveške. Primorani da potražimo zimske prizore van rodne grude, koja više ne liči ni na zimu, ni na proleće, pronašli smo fotografkinju Toscu Joséphine Weinfeld, koja nam je rado izašla u susret, te nam pozajmila komadić svoje zimske idile. Prizori potiču iz grada Tromsø, koji iz milošte zovu i "Pariz severa", čiji vazduh, te pejzaži, kako kažu, nude preporod za sva čula. Grad ima oko 70 hiljada stanovnika, te se nalazi visoko iznad polarnog kruga, tamo gde se završava nepregledna pustoš Laponije i počinju planine i fjordovi. Najpoznatija turistička atrakcija grada je Arktička katedrala ili Tromsdalenska crkva, koju zovu i Norveška opera, a zbog sličnosti sa čuvenom građevinom u Sidneju. Tosca Joséphine Weinfeld je rođena 1990. godine u Briselu, a živi i radi u Varšavi, gde je završila istoriju umetnosti. Njena strast prema putovanjima vidi se i na njenim fotografijama, u kojima kombinuje bogate pejzaže sa osećajem intimnosti, te bliskosti, pa tako posmatrača uvodi u dimenziju u kojoj se irvasi ne boje ljudi.
Parada 01 S

Ilija Milosavljević: Pazi, snima se

Parada, jedna priča

Dugo se čekalo na film kao što je Parada Srđana Dragojeviće, kako sa leve, tako i sa desne strane, pa su se te 2011. godine povele žestoke rasprave o provokativnom filmu, te su se po internet forumima tukle ljute bitke, još od trenutka kada se pojavio prvi trejler, a reditelju i glavnom glumcu stizale su pretnje od desničara i neonacista. Film prati grupu beogradskih LGBT aktivista, predvođenu pozorišnim rediteljem Mirkom (Goran Jevtić), koji ne dobija podršku policije za organizaciju Parade ponosa. Ratni veteran i „srpski heroj“ Limun (Nikola Kojo), koji drži džudo klub i uživa u luksuznoj, neukusno nameštenoj kući prepunoj ratnog plena, gaji sina skinheda iz prethodnog braka, Vuka (Relja Popović), i voli devojku Biserku (Hristina Popović), kojom želi da se oženi. To su skice za dva sveta koji obično postoje u stalnom sukobu, a koji će se do kraja filma spojiti u jedan, te kulminirati u obliku tragičnog završetka. Poruka Parade je, na kraju, plemenita i istinita - svi bi trebalo da imaju jednaka prava, te bi trebalo da se napravi mesta za drugačije, pa, iako se u to vreme osporavala društveno značajna poruka, ovaj film ipak predstavlja važan korak, te momenat u kojem je većina mogla da pojmi makar deo onoga sa čime se drugačiji svakodnevno suočavaju. Naglašavanje stereotipa, te karikiranje glavnih junaka je, sa jedne strane, privuklo publiku koju ova tema možda ne bi zanimala, dok je sa druge banalizovalo nasilje, te podvuklo njegovu besmislenost i suvišnost. Zahvaljujući mladom fotografu Iliji Milosavljeviću, i činjenici da je pristao da sa čitaocima XXZ magazina podeli deo svojih fotografija sa snimanja Parade, sećamo se kako je pravljena jedna priča.
Deti 01 S

Kazi Md. Jahirul Islam: Deca ponoći

Život uprkos svemu

Ako prosečnog građanina sveta upitate o Indiji, počeće da vam priča o začinima, Festivalu boja, a onaj upućeniji možda i o velikim razlikama između bogatih i siromašnih. Da je fotografija snažnija od bilo koje reči, dokazuje i ono što radi fotograf Kazi Md. Jahirul Islam, budući da prizori koje beleži opisuju život u dalekoj zemlji bolje od bilo kojeg povratnika sa dalekog puta. Rođen je 1992. godine u Bangladešu, te je od najranijih dana okružen siromaštvom koje donekle maskiraju vibrantne boje i osmesi koje ni prljavština ne uspeva da sakrije. Upravo zbog toga je počeo da se interesuje za živopisne ljudske sudbine, da ih traži, i pokuša da dokuči razloge za sreću onih koji, prema zapadnjačkom poimanju života, uopšte ne bi trebalo da ih imaju. Njegove fotografije kao da stoje nasuprot rečenici kojom počinje roman Deca ponoći Salmana Rušdija: „Rođen sam u gradu Bombaju…davno jednom, u dobro staro vreme“, te ilustruju život koji možda nije uvek dobar, ali svakako pruža razloge za sreću. Kazi je pristao da čitaoce XXZ magazina povede u šetnju kroz predele koje istražuje, te im uz pomoć svojih fotografija ponudi objašnjenje, te dokaz da sreća nije uvek para puna vreća.
Dec1

Maria Švarbova, gošća iz Slovačke

Postkomunizam u koloru

Po prvi put u našoj fotogaleriji gostuje Maria Švarbova (rođena 1988), koja trenutno živi u Slovačkoj. Mada je studirala arheologiju, već godinama se profesionalno bavi fotografijom. Dobitinica je nekoliko prestižnih nagrada, a njene samostalne i grupne izložbe su privukle pažnju međunarodne javnosti, tako da je svoje radove objavljivala u magazinima Vogue, Forbes i The Guardian. Prepoznatljiva je po netradicionalnim portretima kojima Anchor eksperimentiše sa prostorima iz socijalističke ere, bojom i atmosferom.