Tekstovi sa tagom: fotogalerija

Stuli1

Mio Vesović : Osamdesete, bolja prošlost

Zagrebački, filigranski pločnici

Jedan od najboljih zagrebačkih fotografa, Milisav Mio Vesović, dokumentirao je političku i novovalnu scenu svojim fascinantnim fotografijama u “Poletu” i “Studentskom listu”. Tako je nastao serijal “Osamdesete” u kojem ćete vidjeti druga Tita u limuzini, pankere, Lepu Brenu, pionire, svečanost za Dan mladosti… Vesovićeve fotografije preuzimamo sa sajta Radio Gornji Grad, sa dozvolom glavnog urednika Marijana Grakalića koji je Lukoviću poručio “možeš bez frke da preneseš samo napiši da je s rgg da oni znaju. To će im bit fora”. Hvala Vesoviću! Hvala Grakaliću!
Kinass 01 S

Alen Đozgić: Prizori iz Meishana

Turistički vodič za ljubitelje magle

Ako u Kinu putujete tokom leta, važno je da znate da su hladniji delovi zemlje oni sa većom nadmorskom visinom, poput planina u provinciji Sichuan. Ako, pak, ne putujete u Kinu, slobodno možete da uživate u fotografijama Alena Đozgića, ovog puta uz tek nekoliko komada mesa, koji se XXZ redakciji javio upravo iz ove provincije, iz mesta Meishan. On je do sada imao 18 samostalnih izložbi, poslednja je bila u Berlinu. Objavljivao je fotografije u "National Geographic Srbija”, “ReFoto”, “Professional Photographer Magazinu", te u mnogim drugim časopisima i na portalima.

Avishek Das, prijatelj iz daleka

Sve boje Indije

Posle kratke prepiske s poznatim indijskim majstorom fotografije, Avishek Das ustupio nam je eksluzivnu fotogaleriju koja vam opisuje svakodnevicu jedne od najmnogoljudnijih zemalja sveta. Vlasnik impresivne biografije i dobitnik mnogih nagrada (pogledajte engleski tekst), naš prijatelj iz daleka, Avishek Das, gostovaće na ovim stranicama još koji put, ovo je samo početak uživanja. +++ Avishek Das is an Indian born photographer. Over the past six years he has been actively associated with this field of photography. He is the Chairman of Creative Art Solution - A Registered Photography Club of India under Federation of Indian Photography & Liason Officer of Master of Light Photographic Association for Asia & India.His photographs and writings have already been published in different Websites & Photo competition in national & International level (Italy,France , Argentina, Serbia, Romania, Wales, Greece, Canada, China , Bosnia, Malaysia, Bulgaria, Bosnia, Macedonia, Turkey, UK, Bangladesh, Slovakia, UAE, Indonesia ); National Geographic India & US Edition, 1X .com, Vogue, Dodho Magazine, Asian Photography, Better Photography... He bagged more than 160 Awards (National & International) including Bronze,Silver & Gold Medal from Royal Photographic Society, Photographic Society of America, International Association of Art Photographers, United Photographers International, Fédération Internationale de l'Art Photographique for his Photographic works.
Nargilla 01 S

Fotogalerija: U oblaku dima

Kandahar, nargilhana u Beogradu

Kolege sa portala Karike.ba obradile su temu nargila groznice koja je zavladala Sarajevom, a sve se više širi i po drugim gradovima bivše nam zajedničke države. Uživanje u aromatičnom duvanu nije zaobišlo ni Beograd, o čemu svedoče fotografije Marije Đoković iz nargila bara Kandahar (Strahinića Bana 48). Posetioci ovog bara za inhaliranje nikotinom imaju samo reči hvale: “Prijatan ambijent, ljubazno osoblje, korektne cene”, “Autentičan enterijer, jedinstven miris šiše kojim odiše ovo mesto i veoma ljubazno osoblje”, “Izuzetna ljubaznost devojaka koje rade u Kandaharu” – samo su neki od utisaka stalnih posetilaca. Udahnite duboko i zaronite u atmosferu beogradske nargilhane
Ruandd 01 S

Amanda Harman: School Portrait Rwanda

Školsko gradivo - da se genocid više nikad ne ponovi

Naša draga prijateljica iz Londona, Amanda Harman, fotoreporter, boravila je u Ruandi, zemlji koje se mnogi sećaju po nezapamćenom genocidu. Za XXZ evo njenog teksta o boravku u ovoj afričkoj državi: “Pre 23 godine u Ruandi se desio jedan od najstravičnijih zločina etničkog čišćenja: tokom 100 dana, žitelji Hutu plemena masakrirali su 800.000 pripadnika manjinske zajednice Tutsi, ali i svoje umerene saplemenike iz redova Hutu. Nakon genocida, došlo je do potpunog obrta; vlast danas promoviše politiku pomirenja i insistira na zajedničkom nacionalnom identitetu, nasuprot kolonijalnom periodu kad je fokus bio na etničkim razlikama kako bi se kontrolisalo stanovništvo. Danas, mladi ispod 20 godina čine polovinu populacije u Ruandi; oni nisu ni Tutsi ni Hutu, već građani Ruande. Obrazovanje se zasniva na vrednostima mira, integracije i državljanstva, što je integralni deo školskih lekcija. Tokom boravka u Ruandi sa fondacijom Friends of Rwandan Rugby, odlučila sam se za lični projekat; da napravim portrete dece koju srećem, i da slikam škole i predele koje posećujem. Ovim projektom želim da napravim rad koji pokazuje budućnost Ruande kroz ove mlade ljude, nove građane Ruande, kao i da zabeležim infrastrukturu mnogih škola i drugih institucija izgrađenih nakon genocida 1994”. +++ School Portrait Rwanda Twenty three years ago in Rwanda one of the most ferocious acts of modern ethnic cleansing took place: in 100 days the Hutu population slaughtered around 800,000 of the Tutsi minority and moderate Hutu. The aftermath of the genocide is a complete restart; the government promotes a policy of reconciliation and nurtures a shared national identity, in contrast to the colonial period when a focus on ethnic difference was encouraged to control the population. Today half the population of Rwanda are under 20 years old; they are neither Tutsi nor Hutu but simply Rwandan citizens. Education promotes the values of peace, integration and citizenship which are part of the school curriculum. Travelling to Rwanda with the charity Friends of Rwandan Rugby, I undertook a personal project; making portraits of the children that I met and photographing the school buildings and environments we visited. In this project I am interested in making work that looks forward to Rwanda’s future as embodied in these young people, Rwanda’s new citizens, and in picturing the state schooling infrastructure and other agencies that have been set up since the genocide of 1994. *Amanda Harman is currently an Associate Lecturer in Photography at the University of the West of England.
Mejso1

Hajdu Tamás, Rumunija

O životinjama i drugim ljudima

Redakcija XXZ ima čast da predstavi našeg foto-prijatelja iz Rumunije. Hajdu Tamás rođen je u mestu koje se zove Simleu Silvaniei, 1976. Po profesiji je veterinar, ali i poznati fotograf koji živi u gradu Baia Mare. Tamás je imao mnogo samostalnih izložbi i dobitnik je velikih međunarodnih nagrada. Poznati foto-magazini već godinama redovno objavljuju njegove sjajne radove. Specijalno za naš magazin odabrao je i poslao fascinantnu seriju fotografija.
Pavll 01 S

Na licu mesta: Tajland i Filipini

To Asia With Love

Još jedno novo ime među fotoreporterima - Pavle Pavlović: “Rođen sam u Beogradu 1992, gde sam završio osnovnu i srednju školu. Godine 2015. završavam Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu. Baveći se filmom i fotografijom imao sam prilike da posetim mesta koja možda u suprotnom ne bih. Ova galerija nastala je tokom prošle i ove godine za vreme boravka na Tajlandu i Filipinima, gde je najveći utisak na mene ostavio običan život i svakodnevica tih naroda”.
Dvojj 01 S

Beograd na tramvajskim šinama

Krug dvojke

Budući da je čitavoj XXZ redakciji tramvaj najbrži način da se dokopa Savamale, sasvim je bilo logično da se rodi foto-priča o famoznoj „dvojci“ koja ide u krug: od Pristaništa, preko Kalemegdana, pa u Cara Dušana, do Vukovog spomenika, a potom na Slaviju, preko Železničke stanice ponovo do – Pristaništa. Nekoliko kompletnih tramvajskih vožnji bilo je potrebno Mariji Đoković da zabeleži turističko putovanje „dvojkom“ kroz Beograd. Kad otkucate kartu, sedite i uživajte.
Temmplar1

Odbrana homoseksualne ljubavi (3)

Srednji vek protiv templara i ljubitelja mačaka

Jedan od problema u proučavanju srednjovekovne homoseksualnosti jeste i pitanje da li je homoseksualaca (ili gej ljudi) tada uopšte bilo. „Homoseksualac" i ,,gej" savremeni su termini. Prvi je izmislio Karoly Maria Kertbeny i upotrebio ga 1869. godine, u jednom štampanom anonimnom pamfletu; reč gay, upotrebljena tako da označi homoseksualca, potiče iz slenga američkog homoseksualnog miljea nižih društvenih slojeva (prva potvrda OED2 1935). Termini se menjaju i, trenutno, oni radikalnije nastrojeni preferiraju reč queer. Po ovim, savremenim shvatanjima, niko u srednjem veku niti je bio niti je mogao biti „homoseksualac", „gej" ili „kvir". Srednjovekovni bogoslovi i pravnici koristili su još jedan termin za one koji „protivprirodno greše" - sodomit. Latinski hrišćani su homoseksualno ponašanje podvodili pod smrtni greh luxuria tj. pod „požudu" ili „bludničenje", odredivši ga kao njenu najgoru vrstu i naslovivši ga peccatum contra naturam ili „protivprirodni greh". Postoje tri podvrste takvog greha: ratione generis ili „po vrsti", što bi podrazumevalo opštenje sa zverima, ratione sexes ili ,,po polu", to jest sa osobom istog pola, i ratione modi tj. ,,po načinu", što bi podrazumevalo seks sa osobom suprotnog pola, ali u pogrešan otvor, na bilo koji način koji isključuje začeće, koje je smatrano jedinim opravdanjem za seksualnu aktivnost. Poreklo ovog srednjovekovnog poimanja sodomije potiče iz 19. glave Postanja, gde se govori o uništenju grada Sodome zbog izopačenosti njegovih žitelja. Ipak, ova referenca, sama po sebi, ne može da objasni semantički razvoj jevrejsko-helenističko-grčkog pojma sodomita (sodomites) i hrišćanskog latinskog sodomit (sodomita), u srednjevekovni pojam „sodomite" (sodomite) - što predstavlja jedan daleko širi koncept. Pod izopačenošću Sodomljana podrazumevalo se „poznanje nekoga", odnosno seksualno opštenje sa strancima (pretpostavlja se „anđelima") koji su bili u poseti Lotu. Važno je da Lot, sledeći književni primer domaćina u Gavaji, u 19. poglavlju Knjige o sudijama (verovatno kakve starije verzije), građanima nudi svoje kćeri umesto muškaraca koje su ovi zahtevali da poznaju, što je činjenica koja ukazuje na njihovu biseksualnost jednako kao i na ondašnji niski položaj žene. Štaviše, stihovi kazuju da Lotove kćerke još uvek nisu bile poznale muškarca. Tumačenje tog poznanja (kome prethodi obimno pisanje) čini se ispravnijim od stanovišta koje su zastupali Bailey i Boswell, a po kome su Sodomljani kažnjeni zbog negostoprimstva. Svejedno da li je ovo bitno ili ne, jer ovde je od značaja jedino srednjovekovno tumačenje, a ono je, čini se, podrazumevalo da su posredi, u ovom slučaju, istopolni odnosi. (Warren Johansson i William Percy)
Erosd1

Kim Roselier: Fine nacrtane devojke

Gde je duši telo?

Ne daju im da spavaju/ ni danju, ni noću./ Mladima kažu: ovde ozdravi se/ od stradanja (Hektor Laj)
Kavkazz 01 S

Goran Pavelić-Pipo: Ritam mladosti 1978-1985.

Zagrebačka bolja prošlost

Prošle godine je Goran Pavelić Pipo u Zagrebu imao izložbu pod naslovom “Fragments On Tobacco Road 1978—1985” koja nas je vratila u izgubljeno vrijeme Tobacco roada, Zvečke, Kavkaza, Blata, Zdenca i autohtone kulture osamdesetih. Kako se u katalogu navodi: “Lica prijatelja, neke nestale face, mirisi i osjeti socijalističke dekadencije i Poleta, novog vala, zvukova i ritma mladosti koji i danas kad zaigraju imaju naboj gotovo mitskog osjećanja neponovljivosti. Jedinstvena fotografska svjedočanstva snimljena strašću samozatajna umjetničkog perfekcionizma Gorana Pavelića Pipe čine gotovo jedinstvenu slikovnu baštinu urbane kulture našeg grada. Vizija bolje prošlosti, slobode i očekivanja, mogućnosti i duha s osmijehom na usni danas možda djeluje nestvarno, ali da nije bila tako daleka i da smo svi mi bili njezini hodočasnici, idi se upravo na Pipovim fotkama”. Kako je redakcija XXZ upravo krenula feljtonizirati knjnigu “Bolja prošlost”, bilo je za očekivati da posegnemo za fascinantnim radovima Gorana Pavelića. Njegove fotografije preuzimamo sa sajta Radio Gornji Grad, sa dozvolom glavnog urednika Marijana Grkalića koji je Lukoviću poručio “možeš bez frke da preneseš samo napiši da je s rgg da oni znaju. To će im bit fora”. Hvala Goranu Paveliću!
Portre 01 t

Portreti Mladena Teofilovića

Lica koja govore

Po prvi put u XXZ magazinu predstavljamo radove Mladena Teofilovića, koji kaže: “Rođen sam u Užicu 1996. godine gde sam završio osnovnu školu i gimnaziju. Trenutno živim u Beogradu gde završavam prvu godinu Fakulteta dramskih umetnosti na katedri za filmsku i televizijsku kameru. Fotografišem od srednje škole, a trenutno mi najviše prija portretna fotografija. U slobodno vreme pišem za sajtove koji se bave filmom”. Instagram: teofilovic_mladzo Behance: Mladen Teofilovic
Svadbb1

Dragan Petrović: U srcu svadbe

Аko nijesam kumovao, a ja sam kroz plot gledao

Dragan Petrović, foto i video umetnik, rođen je 1958. godine u Beogradu. Samostalno istražuje fotografiju 30 godina. Tokom devedesetih godina imao je četiri samostalne izložbe fotografija u Studentskom kulturnom centru Beograd, kod kustosa Slavka Timotijevića. Od 1998. do 2003. radio kao asistent na umetničkoj akademiji BK, Beograd, na katedri za fotografiju. Tokom svoje duge i plodne karijere fotografiše na temu “Ljudi iz naroda”. Tokom dvehiljaditih učestvovao je u grupnim izložbama u Salzburgu (Austrija), Novom Mestu (Slovenija), Muzeju savremene umetnosti Vojvodine, Gradskom muzeju u Minhenu (Nemačka), Muzeju arhitekture Zagreb (Hrvatska), Umjetničkoj galeriji Bosne i Hercegovine (Sarajevo), Muzeju savremene umetnosti Beograd (Srbija), te u Omahi (Nebraska, SAD). Ovu fotogaleriju objavljujemo sa dozvolom autora. Toplo preporučujemo njegov sajt sa obiljem podataka. +++ Dragan Petrović, photography and video artist, was born in Belgrade Serbia in 1958. He has been an independent student of photography for thirty years. Former Assistant Professor at the BK Academy of Arts, Belgrade. Formal education: cybernetic-programmer. In the 1990s, he had four solo exhibitions of photographs organized at the Students’ Cultural Center in Belgrade. He is the author of the textbook, Fotografija (Photography), published in 2000 Belgrade, Serbia. During his career as a photographer, he has been taking photos hose subject matter depicted “ordinary people”. Check out his website

Dejan Dajković: Nepoznati Durmitor

Sušičko jezero i vodopad Skakala

Rijekom Sušicom voda sa platoa Škrčkih jezera odlazi kroz njen kanjon i uliva se u kanjon njene „starije sestre“ Tare. Na tom putu Sušica je napravila veličanstven kanjon, koji po ljepoti parira mnogo poznatijem kanjonu Tare.... Fotograf Dejan Dajković koji je slikovnu reportažu objavio na sajtu riders.me, piše: “U vodiču ‘Durmitor i kanjon Tare’ tvrdi se da je ovo najdivljiji, najzabačeniji i najmanje posjećeni dio Durmitora. Potpuno tačno. To se osjeti kad krenete planinarskom stazom koja počinje od Sušičkog jezera (periodičnog tipa, tj. ljeti presuši kao i veći dio toka rijeke Sušice). Djevičanska šuma u dnu kanjona, netaknuta priroda i prisustvo čovjeka minimalno. Moj cilj danas je vodopad Skakala, kojim rijeka Sušica veličanstveno izvire iz platoa Škrke. Ovaj prizor se može vidjeti samo tokom proljeća, s obzirom da veći dio toka ove rijeke je zapravo pod zemljom”. “Drugi cilj je branje divljeg luka, koga neko zove sremuš, a neko medvjeđi (međeđi) luk, a pri tome da se ne uznemiri lokalni međed, koji polaže puno vlasničko pravo na ‘baštu’ u kojoj luk raste....”. Na sajtu riders.me, inače, možete pogledati čitavu seriju galerija o crnogorskim prirodnim ljepotama. Fotografije Dejana Dajkovića objavljujemo sa dozvolom portala riders.me
Stalj 02 S

Sebastian Hopp, foto reportaža iz Gruzije

Crvena nostalgija

Punih 64 godine prošlo je od Staljinove smrti: sovjetski diktator i jedan od najkrvavijih tirana XX veka umro je 1953. u Moskvi, gotovo 2.000 kilometara od mesta Gori, u Gruziji, gde je Josif Visarionovič rođen. Od trenutka nezavisnosti 1991, Gruzija ponovo gradi svoj identitet koji je Staljin onemogućavao. Uvedene su i kazne za korišćenje sovjetskih simbola, po uzoru na baltičke zemlje i Ukrajinu. U isto vreme, Gori je takođe domaćin najvećeg muzeja posvećenog Staljinu, uz podršku lokalnog stanovništva koje iskreno veruje da je Staljin jedan od najvećih lidera ne samo Gruzije, već svetske istorije. Nemački fotograf Sebastian Hopp boravio je na licu mesta u Gruziji gde se uverio da postoje ljudi koji fanatično vole Staljina; o tome govori i ova fotogalerija koju nam je autor ekskluzivno ustupio. Hopp je inače rođen u Nemačkoj 1989; mada je ima diplomu stolara, krenuo je na studije fotografije na Univerzitertu za primenjene nauke i umetnosti u Dortmundu. Prošle godine započeo je Masters studije. Kako sam kaže, mogućnost da fotografiše ljude daje mu priliku da “razume šta se dešava u svetu”. Njegove radove možete pratiti preko sajta