Tekstovi sa tagom: fotogalerija

Dvojj 01 S

Beograd na tramvajskim šinama

Krug dvojke

Budući da je čitavoj XXZ redakciji tramvaj najbrži način da se dokopa Savamale, sasvim je bilo logično da se rodi foto-priča o famoznoj „dvojci“ koja ide u krug: od Pristaništa, preko Kalemegdana, pa u Cara Dušana, do Vukovog spomenika, a potom na Slaviju, preko Železničke stanice ponovo do – Pristaništa. Nekoliko kompletnih tramvajskih vožnji bilo je potrebno Mariji Đoković da zabeleži turističko putovanje „dvojkom“ kroz Beograd. Kad otkucate kartu, sedite i uživajte.
Temmplar1

Odbrana homoseksualne ljubavi (3)

Srednji vek protiv templara i ljubitelja mačaka

Jedan od problema u proučavanju srednjovekovne homoseksualnosti jeste i pitanje da li je homoseksualaca (ili gej ljudi) tada uopšte bilo. „Homoseksualac" i ,,gej" savremeni su termini. Prvi je izmislio Karoly Maria Kertbeny i upotrebio ga 1869. godine, u jednom štampanom anonimnom pamfletu; reč gay, upotrebljena tako da označi homoseksualca, potiče iz slenga američkog homoseksualnog miljea nižih društvenih slojeva (prva potvrda OED2 1935). Termini se menjaju i, trenutno, oni radikalnije nastrojeni preferiraju reč queer. Po ovim, savremenim shvatanjima, niko u srednjem veku niti je bio niti je mogao biti „homoseksualac", „gej" ili „kvir". Srednjovekovni bogoslovi i pravnici koristili su još jedan termin za one koji „protivprirodno greše" - sodomit. Latinski hrišćani su homoseksualno ponašanje podvodili pod smrtni greh luxuria tj. pod „požudu" ili „bludničenje", odredivši ga kao njenu najgoru vrstu i naslovivši ga peccatum contra naturam ili „protivprirodni greh". Postoje tri podvrste takvog greha: ratione generis ili „po vrsti", što bi podrazumevalo opštenje sa zverima, ratione sexes ili ,,po polu", to jest sa osobom istog pola, i ratione modi tj. ,,po načinu", što bi podrazumevalo seks sa osobom suprotnog pola, ali u pogrešan otvor, na bilo koji način koji isključuje začeće, koje je smatrano jedinim opravdanjem za seksualnu aktivnost. Poreklo ovog srednjovekovnog poimanja sodomije potiče iz 19. glave Postanja, gde se govori o uništenju grada Sodome zbog izopačenosti njegovih žitelja. Ipak, ova referenca, sama po sebi, ne može da objasni semantički razvoj jevrejsko-helenističko-grčkog pojma sodomita (sodomites) i hrišćanskog latinskog sodomit (sodomita), u srednjevekovni pojam „sodomite" (sodomite) - što predstavlja jedan daleko širi koncept. Pod izopačenošću Sodomljana podrazumevalo se „poznanje nekoga", odnosno seksualno opštenje sa strancima (pretpostavlja se „anđelima") koji su bili u poseti Lotu. Važno je da Lot, sledeći književni primer domaćina u Gavaji, u 19. poglavlju Knjige o sudijama (verovatno kakve starije verzije), građanima nudi svoje kćeri umesto muškaraca koje su ovi zahtevali da poznaju, što je činjenica koja ukazuje na njihovu biseksualnost jednako kao i na ondašnji niski položaj žene. Štaviše, stihovi kazuju da Lotove kćerke još uvek nisu bile poznale muškarca. Tumačenje tog poznanja (kome prethodi obimno pisanje) čini se ispravnijim od stanovišta koje su zastupali Bailey i Boswell, a po kome su Sodomljani kažnjeni zbog negostoprimstva. Svejedno da li je ovo bitno ili ne, jer ovde je od značaja jedino srednjovekovno tumačenje, a ono je, čini se, podrazumevalo da su posredi, u ovom slučaju, istopolni odnosi. (Warren Johansson i William Percy)
Erosd1

Kim Roselier: Fine nacrtane devojke

Gde je duši telo?

Ne daju im da spavaju/ ni danju, ni noću./ Mladima kažu: ovde ozdravi se/ od stradanja (Hektor Laj)
Kavkazz 01 S

Goran Pavelić-Pipo: Ritam mladosti 1978-1985.

Zagrebačka bolja prošlost

Prošle godine je Goran Pavelić Pipo u Zagrebu imao izložbu pod naslovom “Fragments On Tobacco Road 1978—1985” koja nas je vratila u izgubljeno vrijeme Tobacco roada, Zvečke, Kavkaza, Blata, Zdenca i autohtone kulture osamdesetih. Kako se u katalogu navodi: “Lica prijatelja, neke nestale face, mirisi i osjeti socijalističke dekadencije i Poleta, novog vala, zvukova i ritma mladosti koji i danas kad zaigraju imaju naboj gotovo mitskog osjećanja neponovljivosti. Jedinstvena fotografska svjedočanstva snimljena strašću samozatajna umjetničkog perfekcionizma Gorana Pavelića Pipe čine gotovo jedinstvenu slikovnu baštinu urbane kulture našeg grada. Vizija bolje prošlosti, slobode i očekivanja, mogućnosti i duha s osmijehom na usni danas možda djeluje nestvarno, ali da nije bila tako daleka i da smo svi mi bili njezini hodočasnici, idi se upravo na Pipovim fotkama”. Kako je redakcija XXZ upravo krenula feljtonizirati knjnigu “Bolja prošlost”, bilo je za očekivati da posegnemo za fascinantnim radovima Gorana Pavelića. Njegove fotografije preuzimamo sa sajta Radio Gornji Grad, sa dozvolom glavnog urednika Marijana Grkalića koji je Lukoviću poručio “možeš bez frke da preneseš samo napiši da je s rgg da oni znaju. To će im bit fora”. Hvala Goranu Paveliću!
Portre 01 t

Portreti Mladena Teofilovića

Lica koja govore

Po prvi put u XXZ magazinu predstavljamo radove Mladena Teofilovića, koji kaže: “Rođen sam u Užicu 1996. godine gde sam završio osnovnu školu i gimnaziju. Trenutno živim u Beogradu gde završavam prvu godinu Fakulteta dramskih umetnosti na katedri za filmsku i televizijsku kameru. Fotografišem od srednje škole, a trenutno mi najviše prija portretna fotografija. U slobodno vreme pišem za sajtove koji se bave filmom”. Instagram: teofilovic_mladzo Behance: Mladen Teofilovic
Svadbb1

Dragan Petrović: U srcu svadbe

Аko nijesam kumovao, a ja sam kroz plot gledao

Dragan Petrović, foto i video umetnik, rođen je 1958. godine u Beogradu. Samostalno istražuje fotografiju 30 godina. Tokom devedesetih godina imao je četiri samostalne izložbe fotografija u Studentskom kulturnom centru Beograd, kod kustosa Slavka Timotijevića. Od 1998. do 2003. radio kao asistent na umetničkoj akademiji BK, Beograd, na katedri za fotografiju. Tokom svoje duge i plodne karijere fotografiše na temu “Ljudi iz naroda”. Tokom dvehiljaditih učestvovao je u grupnim izložbama u Salzburgu (Austrija), Novom Mestu (Slovenija), Muzeju savremene umetnosti Vojvodine, Gradskom muzeju u Minhenu (Nemačka), Muzeju arhitekture Zagreb (Hrvatska), Umjetničkoj galeriji Bosne i Hercegovine (Sarajevo), Muzeju savremene umetnosti Beograd (Srbija), te u Omahi (Nebraska, SAD). Ovu fotogaleriju objavljujemo sa dozvolom autora. Toplo preporučujemo njegov sajt sa obiljem podataka. +++ Dragan Petrović, photography and video artist, was born in Belgrade Serbia in 1958. He has been an independent student of photography for thirty years. Former Assistant Professor at the BK Academy of Arts, Belgrade. Formal education: cybernetic-programmer. In the 1990s, he had four solo exhibitions of photographs organized at the Students’ Cultural Center in Belgrade. He is the author of the textbook, Fotografija (Photography), published in 2000 Belgrade, Serbia. During his career as a photographer, he has been taking photos hose subject matter depicted “ordinary people”. Check out his website

Dejan Dajković: Nepoznati Durmitor

Sušičko jezero i vodopad Skakala

Rijekom Sušicom voda sa platoa Škrčkih jezera odlazi kroz njen kanjon i uliva se u kanjon njene „starije sestre“ Tare. Na tom putu Sušica je napravila veličanstven kanjon, koji po ljepoti parira mnogo poznatijem kanjonu Tare.... Fotograf Dejan Dajković koji je slikovnu reportažu objavio na sajtu riders.me, piše: “U vodiču ‘Durmitor i kanjon Tare’ tvrdi se da je ovo najdivljiji, najzabačeniji i najmanje posjećeni dio Durmitora. Potpuno tačno. To se osjeti kad krenete planinarskom stazom koja počinje od Sušičkog jezera (periodičnog tipa, tj. ljeti presuši kao i veći dio toka rijeke Sušice). Djevičanska šuma u dnu kanjona, netaknuta priroda i prisustvo čovjeka minimalno. Moj cilj danas je vodopad Skakala, kojim rijeka Sušica veličanstveno izvire iz platoa Škrke. Ovaj prizor se može vidjeti samo tokom proljeća, s obzirom da veći dio toka ove rijeke je zapravo pod zemljom”. “Drugi cilj je branje divljeg luka, koga neko zove sremuš, a neko medvjeđi (međeđi) luk, a pri tome da se ne uznemiri lokalni međed, koji polaže puno vlasničko pravo na ‘baštu’ u kojoj luk raste....”. Na sajtu riders.me, inače, možete pogledati čitavu seriju galerija o crnogorskim prirodnim ljepotama. Fotografije Dejana Dajkovića objavljujemo sa dozvolom portala riders.me
Stalj 02 S

Sebastian Hopp, foto reportaža iz Gruzije

Crvena nostalgija

Punih 64 godine prošlo je od Staljinove smrti: sovjetski diktator i jedan od najkrvavijih tirana XX veka umro je 1953. u Moskvi, gotovo 2.000 kilometara od mesta Gori, u Gruziji, gde je Josif Visarionovič rođen. Od trenutka nezavisnosti 1991, Gruzija ponovo gradi svoj identitet koji je Staljin onemogućavao. Uvedene su i kazne za korišćenje sovjetskih simbola, po uzoru na baltičke zemlje i Ukrajinu. U isto vreme, Gori je takođe domaćin najvećeg muzeja posvećenog Staljinu, uz podršku lokalnog stanovništva koje iskreno veruje da je Staljin jedan od najvećih lidera ne samo Gruzije, već svetske istorije. Nemački fotograf Sebastian Hopp boravio je na licu mesta u Gruziji gde se uverio da postoje ljudi koji fanatično vole Staljina; o tome govori i ova fotogalerija koju nam je autor ekskluzivno ustupio. Hopp je inače rođen u Nemačkoj 1989; mada je ima diplomu stolara, krenuo je na studije fotografije na Univerzitertu za primenjene nauke i umetnosti u Dortmundu. Prošle godine započeo je Masters studije. Kako sam kaže, mogućnost da fotografiše ljude daje mu priliku da “razume šta se dešava u svetu”. Njegove radove možete pratiti preko sajta
Moscowa 01 S

Ana Melentijević, ruska hronika

Moskva - Između tame i svetla

Ana Melentijević po drugi je put gost naše XXZ galerije; nakon potresnog foto-serijala o izbeglicama („U mraku beznađa“), ovog puta nam autorka predstavlja Moskvu u crno-belim tonovima, daleko od blještavila i prestoničkog kiča. Ana ima 22 godine i student je završne godine na Fakultetu Dramskih Umetnosti u Beogradu, smer kamera. Rođena je i odrasla u Užicu gde je završila osnovnu i srednju školu.Tokom studiranja radila je na mnogim projektima, što joji je, pored učenja na fakultetu, omogućilo da se još više usavršava i napreduje. Učestvovala je u radu na više studentskih filmova (igranih i dokumentarnih) koji su ove godine bili na „64. Festivalu dokumentarnog i kratkometražnog filma“ u Beogradu.
Erotti 01 S

Mario Sorrenti za V Magazine

Svaki trenutak naših susreta

Ona stoji na mojim očnim kapcima/ I njene kose zamršene su u mojima/ Njeno telo ima oblik mojih ruku/ Ona je boje mojih očiju/ Ona se utapa u moju senku/ Kao kamen u nebo/ Ona ima uvek otvorene oči/ I ne dopušta mi da spavam/ Njeni snovi pri punoj svetlosti/ Mogu sunce da ispare/ Zbog njih se smejem plačem i smejem/ Govorim a ništa ne kazujem (Pol Elijar, Zaljubljena)
Slikk1

Roberto Pavić, svijet u kadrovima

Dramatični pejsaži

Dragi gost XXZ portala, Roberto Pavić, rođen je 1979. godine u Zagrebu, a fotografijom se bavi od 2009. godine. Kombinirajući dvije stvari koje voli - putovanja i fotografiju - počeo je prikazivati mjesta koja je posjetio na sebi svojstven način. Njegov stil karakteriziraju izrazito dramatične pejzažne fotografije. Dobitnik je velikog broja nagrada, u svijetu i u Hrvatskoj, na različitim natječajima i salonima. Kao najznačajniju nagradu ističe pobjedu na natječaju Fotografija godine BIH 2011, u kategoriji Kreativna fotografija. Izlagao je na preko 50 skupnih izložbi u svijetu, a serija fotografija pod nazivom „Gradovi na vodi“ bila mu je prva samostalna međunarodna izložba. Radovi su mu do sada objavljivani u raznim fotografskim časopisima u svijetu, a u svibnju 2013. godine njegova fotografija Istrian Fantasy II, koja je dio njegove izložbe „Gradovi na vodi“, izašla je na naslovnoj stranici britanskog Digital Photoa, jednog od najprodavanijih fotografskih časopisa na svijetu. Isto tako radovi su mu objavljeni u nekima od najpoznatijih fotografskih časopisa na svijetu kao što su na primjer Digital Camera (UK), Practical Photography (UK), Amateur Photographer (UK), a francuski Photographie objavio je na naslovnici časopisa portret njegovog sina. Dobio je cijeli niz internacionalnih nagrada i priznanja. Osim pejzažnom fotografijom vrlo je uspješan kao koncertni fotograf te su mnogi svjetski poznati bandovi objavljivali njegove radove. Pavićeve fotografije se mogu vidjeti na na ovom i ovom mjestu.
Mitologa1

Marko Stamatović, primenjena fantastika

Slovenska mitologija

U bogatoj karijeri Marka Stamatovića, rođenog Kragujevčanina, među značajnijim nagradama su one za najbolju fotografiju Windows 7 sistema kompanije Microsoft, kao i priznanje Ujedinjenih nacija i Alijanse Civilizacija za najbolju fotografiju tokom 2011. godine. Stamatović je, inače, objavljivao radove u mnogim publikacijama i časopisima kao što su Politika, REFOTO, Novi Magazin, Svetlost, CityWalker, Digital, Digital camera, Danas, Blic, National Geographic Srbija, Smithsonian Magazine . Autor je 20 samostalnih izložbi. Nedavno je nekoliko svetskih magazina donelo velike priče o novom Stamatovićevom poduhvatu, setu o slovenskoj mitologiji. Za XXZ magazin, autor objašnjava: “Slovenska mitologija se sama po sebi nametnula zbog svih tih fenomenalnih priča i likova koji nisu iz nekog razloga bili obrađivani od strane drugih fotografa. Ovim setovima hoćemo da se vratimo dobroj, staroj izvornoj fotografiji na taj način što pokušavamo da izvučemo sve iz kamere, tj sirovog snimka, dok se Photoshop tu pojavljuje samo u tragovima. Setovi o Mitologiji su snimani po celoj Srbiji, po Kopaoniku, Bešnjaji, Staroj planini i svuda gde možemo da nađemo lepo i bajkovito mesto koje će dati tu posebnu atmosferu koje zahtevaju ovakve fotografije...”.
Stassa 01 S

Radovi Staše Bukumirović

Kraj detinjstva

Naša najnovija gošća u Fotogaleriji je Staša Bukumirović, rođena u Pančevu 1989. Završila je Fakultet dramskih umetnosti na odseku za kameru u Beogradu. Izlagala je na više samostalnih i zajedničkih izložbi. Njene fotografije najčešće se bave osetljivim periodom prelaska iz detinjstva u svet odraslih. Emocionalnost i ranjivost – ključni su pojmovi za ovaj serijal čija poruka nikog ne ostavlja ravnodušnim…
Lolla 01 S

Fotografije uz knjigu

Bolja prošlost u slikama

Kad ovih dana budemo počeli da feljtonizujemo knjigu „Bolja prošlost: Prizori iz muzičkog života Jugoslavije 1940-1989“ autora Petra Lukovića, naglasak neće biti samo na tekstu, već i na autentičnim, dokumentarnim fotografijama koje prate poluvekovnu priču o domaćoj estradi. Kako će sve to izgledati, vidi se i na ovim fotografijama koje su integralni deo te „bolje prošlosti“, tek kao podsetnik da su neke stvari, uprkos svemu, nezaboravne...
Savamala 01 S

Živeti pored reke

Savamala, novi centar Beograda

Od samog početka, Savamala je bila zamišljena kao centar Beograda , ali to nikada nije postala. Ideja o “centru grada” napuštena je nakon 1945. godine, zbog čega je Karađorđeva ulica postala tranzit za “teški” saobraćaj, a nekada lepe fasade okolnih zgrada su propale. Za većinu današnjih Beograđana, Savamala je “onaj deo oko Karađorđeve ulice”. Međutim, to je mnogo širi deo grada koji se prostire od Varoš kapije, a obuhvata ulice Karađorđevu, Nemanjinu, Kneza Miloša, Kraljice Natalije, Balkansku i Prizrensku do kafane „Zlatno burence“, zatim Kosmajsku i Pop Lukinu ulicu. Taj godinama najzapušteniji deo Beograda, polako postaje pribežište umetnika, dizajnera, a tu se poslednjih godina otvaraju kafane, kafići, galerije, izložbeni prostori, fensi prodavnice, restorani i mnogobrojni klubovi; sve ono najbolje što se smatra pod terminom “beogradski nightlife” nalazi se upravo u ovoj četvrti koja koloritom i opuštenom atmosferom može da podseti na rani period njujorškog kvarta Greenwich Village. Zahvaljujući projektu “Beograd na vodi”, omogućeno je da se Savamala razmahne i u kreativnom smislu; ovaj nekada zapušteni i najprljaviji deo grada, oslobođen deponija i đubrišta, danas je glavno stecište turističke ponude glavnog grada, in-mesto za turiste koji vikende provode u kvartu pored Save, tik ispod Brankovog mosta. Budući da se igrom slučaja redakcija našeg portala nalazi u centru Savamale, bilo je logično da jednu fotogaleriju posvetimo novoomiljenom komšiluku. Zahvaljujući Mariji Đoković i vi možete da zavirite u sve tajne Savamale…